Schrijfopdracht

Dit betreft een schrijfopdracht die ik gemaakt heb voor een kennismakingscursus omtrent schrijven, met als thema ‘De Eerste Keer’. Het gaat zoals gebruikelijk op deze site om een persoonlijk, waargebeurd verhaal, weliswaar met een poëtische toets. Enjoy!

De eerste keer

Ik zette je aan en je antwoordde met een zacht tikgeluid. Het was een bescheiden, minzaam deuntje, dat als een kalmerende mantra mijn trommelvliezen beroerde.

Twee behulpzame mannen hadden je de dag voordien helemaal naar boven gedragen, via een houten trap zo smal en zo steil en zo kleinbetreed – ja, hij was werkelijk een authentieke arbeiderswoning waardig – dat het een wonder mocht heten dat jullie niet samen naar beneden waren gedonderd.

Maar hier stond je dan te pronken, met je glimmend witte, onberispelijke laklaag en je glanzend nieuwe knoppen. Het panorama, een veel te krappe badkamer met uitzicht op een – weliswaar nieuwe – toiletpot, was niet meteen uitnodigend, dat geef ik grif toe, maar ik stelde je meteen gerust: dit was slechts een tijdelijke verblijfplaats tot wanneer de verbouwingen op de benedenverdieping afgerond zouden zijn.

Ik was blij dat ik jou mocht verwelkomen in mijn stekje; blij en tegelijk opgelucht, omdat ik nu geen volle manden meer hoefde te versleuren naar het wassalon, waar ik trouwens slechts één keer naartoe was geweest omdat een paar dronken jongeren er bij het ochtendgloren hun toevlucht hadden gezocht, en de stoerste van het gezelschap met een Frans accent de anderen had opgejut om ‘die mevrouw te bestelen’. Stel je voor zeg: Mevrouw.  Ik was amper dertig, quelle brutalité.

Maar nu had ik mijn hoogsteigen persoonlijke wassalonnetje en ik voelde me werkelijk de koningin te rijk, gezeten op mijn troon (de toiletpot), het hoofd ondersteund door beide handen, een gelukzalige glimlach om de mond, kijkend naar hoe jouw goed gevulde trommel moeiteloos en haast onhoorbaar om haar as wentelde en hoe haar inhoud speels heen en weer klutste. Ik zag en hoorde hoe je via de slankere rubberslang af en toe water ontleende van de wastafelkraan om je ingewanden proper te maken, en hoe je uiteindelijk afscheid nam van het schuimende sop dat met al zijn gesmodder doorheen de dikkere ribbeldarm (die zachtjes op en neer golfde) naar de buitenwereld stroomde, om nooit meer terug te keren.

Die eerste keer heb ik heel lang gekeken naar jou, vol bewondering, en geluisterd naar het tevreden, zachte tikgeluid dat je maakte bij elke voortgang in het wonderlijke proces. Tik, tik, tik.

We werden elkander snel gewoon, jij en ik, en we vertrouwden elkander blindelings. Toen jouw nieuwe stekje klaar was, met eigen waterkraan en al, verhuisde je naar de benedenverdieping. Zo ging de tijd voorbij. Zo ging onze tijd voorbij. Tot ook ik op een goeie dag de tijd rijp achtte om naar een nieuwe stek te verhuizen, een plek waar reeds een soortgenoot van jou woonde, en het brak mijn hart te denken dat jij werkeloos zou moeten toekijken.  Daarom schonk ik jou weg aan het piepjonge koppel dat voortaan in het huisje zou vertoeven en dat, net als ik toendertijd was geweest, op zijn beurt dolgelukkig was met jouw gezelschap.

Ik denk niet dat je nog leeft vandaag. De tijd, onze tijd, is te ver voorbij gegaan. De herinnering aan onze eerste ontmoeting en het latere afscheid maakt me weer triest, maar tegelijk ben ik hoopvol, omdat ik weet dat jij – zeker jij – het kringloopproces met verve doorstaan zal hebben en dat jouw nageslacht vele nieuwe levens gelukkig zal maken en dit zal blijven doen.

Het ga je voor altijd goed, mijn lieve wasmachine.

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

4 thoughts on “Schrijfopdracht

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.