De grote uittocht

Dit verhaal is niet geschikt voor gevoelige mannen. U weze gewaarschuwd!

Na de feestelijke uittocht van het voorbije jaar gebieden de sociale regels me om aan al mijn lezers (de volle twee man en een paardenkop) een spetterend, gezond, liefdevol en succesvol jaar toe te wensen. Maar verdomme, ik ben moeder Teresa niet!

En dus ga ik het hebben over die andere uittocht. Het is te zeggen, die uittocht waar wij vrouwen maandelijks mee gezegend worden. Een normale mens zwijgt hierover als vermoord en smeert (haha!) dit onderwerp al zeker niet uit op het internet, maar bon, ik ben dan ook geen normale mens, dus wat kan het mij ook schelen.

Het feit is dat ik onlangs zwaar begon te lekken. Niets abnormaals daarmee, ware het niet dat mijn interne klok zich twee weken vergist had. “Godverdomme!” riep ik. “Het zal toch niet waar zijn, hé! Den Overgang!”. Redelijk over mijn toeren ging ik te rade bij het alwetende Google Orakel.

P r e m e n o p a u z e. En ….. Zoek!

Dokter Vogel kwam me vertellen dat de overgang doorgaans rond de leeftijd van vijfenveertig jaar kwam aanzetten. Lap! Dat begon al goed. Was ik me daar zopas geen vijfenveertig geworden? Ik had echt geen zin in nog meer bloedvergieten en ook mijn budget zat niet te wachten op een extra portie absorptie. Ik was echter al gauw gerustgesteld toen ik de lange lijst met overgangssymptomen van dichterbij bestudeerde: op basis daarvan kon ik niet anders dan concluderen dat ik al vijfendertig jaar in de overgang zat en me dus geenszins zorgen hoefde te maken. Toch wilde ik graag de oorzaak weten van die plotse, ongewenste leegloop. Ik bedacht me dat ik recent begonnen was met het nemen van een slaappil die me opgesolferd was door mijn apotheker. De slaappil bleek in werkelijkheid een allergiepil te zijn die tevens slaapverwekkend was. Het feit dat mijn apotheker me hierover niet geïnformeerd had (dit utopische verschijnsel doet zich immers enkel voor in reclamespotjes) stemde me niet gunstig. Ik had namelijk al eerder mijn hooikoortspillen gebruikt als slaappillen, nadat ik per toeval had ontdekt dat ik er zo lekker op sliep. Echter nadat – eveneens per toeval – aan het licht was gekomen dat diezelfde pillen de oorzaak waren van mijn abnormale, plotse geheugenverlies was ik er onmiddellijk mee gestopt, waarna ik weer als vanouds elke nacht uren lag te draaien en te keren in de sponde. Maar goed, ik had slaap nodig. Veel slaap. De bijsluiter vertelde dat de pillen slechts tijdelijk mochten ingenomen worden. Archieslecht voor je gezondheid betekende dat in klare taal. Ik besloot om me strikt te houden aan één doosje en slikte de eerste van twintig pillen gewillig door. Die nacht sliep ik als een roos. In feite had ik zo goed geslapen dat ik de resterende pillen meteen vierendeelde, waardoor ik geen negentien, maar zesenzeventig nachten zou kunnen rondkomen met in totaal krak dezelfde dosis. Erg vernuftig vond ik dat van mezelf en bovendien sliep ik even lekker op een kwartje pil. En toen begon ik dus zwaar te lekken.

“U geeft een klein baarmoedertje”, zei een West-Vlaamse gynaecoloog me ooit. Ik kreeg ter plekke een beroerte. Baarmoedertje? Bedoelde hij die reusachtige container van waaruit elke maand een ware tsunami stroomde? Die gigantische vergaarbak die ervoor zorgde dat de afdeling maandverbanden van Procter & Gamble al decennialang overeind bleef staan? Dat zompige spaarbekken dat me ooit met knikkende knieën in een assisenzaal liet zitten, samen met een negentigtal andere kandidaat-juryleden, vurig hopend op geen winnend lot?

“Ik ben opgeroepen als kandidaat-jurylid voor een assisenproces”, zei ik tegen mijn toenmalige huisarts. “Net op het moment dat de Rode Zee zwaar uit haar oevers zal treden”, vervolgde ik. Ik legde haar uit dat ik bezwaarlijk elk kwartier mijn hand kon opsteken met de vraag om het proces even stil te leggen zodat ik naar het kleinste kamertje kon gaan. Bovendien zag ik het geenszins zitten om een week lang in dezelfde ruimte te verblijven met een behoorlijk lichtgeraakte kerel die in een vlaag van zinsverbijstering een onbekende had doodgestoken met maar liefst dertig messteken. Ik had mijn portie nachtmerries wel gehad. “Het is uw burgerplicht om daar aanwezig te zijn”, antwoordde de huisarts streng, wat mijn nochtans oerdegelijke burgerbloed lichtjes deed koken. Ik zag mezelf al rechtstaan op het einde van het proces, met de rechterhand in de lucht, al roepend: “GUILTY AS CHARGED!!” terwijl de aalbessenjenever van mijn benen droop. De huisarts gaf me een hormonaal medicijn om mijn regels te vervroegen, wat achteraf een lachsalvo had ontlokt bij de gynaecoloog: “Mo how, dat medicijn werkt daarvoorne toch niet, mwoehahaha!” Met als gevolg dat ik op de dag des onheils, geheel zoals mijn lichaam het had gewild, zat leeg te lopen in een volle assisenzaal. Had de beklaagde de adressen kunnen inkijken van alle kandidaat-juryleden? Ja, dat had hij. Ik draaide bleek weg. Had ik dat goed gehoord? Ja, dat had ik. En terwijl ik dit onverwachte en schokkende nieuws probeerde te verwerken, werden de juryleden – twaalf stuks – één voor één uitgeloot. Krampachtig zwaaide ik in de lucht met een doorweekt maandverband*, teneinde zo krankzinnig mogelijk over te komen in de hoop op een wraking. Toen de loting, na veel bloed (mijn excuses), zweet en tranen, uiteindelijk afgerond was, volgde er een collectieve zucht bij de verliezers en ik, ik zuchtte opgelucht mee. Dolgelukkig ging ik naar huis, met bloed en al, en met – zoals steeds – Watson aan mijn zijde om me overeind te houden. De beklaagde kreeg de maximumstraf. Ikzelf verhuisde naar een nieuwe woning.

Een week nadat ik de slaappillen had buitengeflikkerd, was ook het lekken gestopt. Waarop ik weer als vanouds elke nacht uren lig te draaien en te keren in de sponde. Een paar glazen rode wijn achteroverslaan zou naar het schijnt ook goed helpen. Het is dat ik geen alcohol kan verteren. Ook dat nog.

* Oke, dat is gelogen, maar het klonk wel goed, niet !?

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

8 thoughts on “De grote uittocht

  1. Stinne says:

    Die overgang is ook heel goed hoor. Na een tijdje geen vloed meer. En dus nu een kast vol verband dat ik niet meer nodig heb. Zal die eens moeten weggeven aan de een of andere buitenslaper of arme persoon die dit zelf niet kan betalen.

  2. Johan K. says:

    Na dat eerste zinnetje dacht ik aan een prostaatonderzoek. Ik begrijp altijd alles verkeerd. Gelukkig ging het daarna over iets anders.

    • Miss Mockingbird says:

      Als het ooit zo ver komt bij Watson, schrijf ik daar met plezier een verhaaltje over 😉

    • Miss Mockingbird says:

      🙂 Ik ken anders een goed slaapmiddeltje. Ge krijgt er wel uw regels van …. 😛

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.