Jehova’s koekjes

Vandaag stonden er nog eens Jehovagetuigen aan de deur en dat was een eeuwigheid geleden. Om dat laatste was ik niet rouwig, maar waar moet een mens op den duur nog over schrijven, nietwaar. Tenslotte mag je een gegeven muze nooit in de bek kijken. Ditmaal waren het twee ongechaperonneerde dames van middelbare leeftijd. Zelfs jehova’s gaan met hun tijd mee. Het is nog even wachten tot ook de kinderen uitgezonden worden, met hun lieflijke oogjes en hun bommengordels. “Ik raad jou ten zeerste aan om meteen vijftien exemplaren van De Wachttoren te kopen”, zei het kind, al wijzend naar z’n explosieve middel. Ik verzin maar wat.

“Kunt u nog geloven, mevrouw?” vroeg de linkse dame bezorgd.

Nou, daar trapte ik niet meer in. “Jazeker”, antwoordde ik. Ik nam mezelf voor om deze keer kalm te blijven waardoor ik – tegen mijn geweten in – gedwongen werd een leugen te vertellen: “Ik geloof nog, maar op mijn manier.” Hey, dat was geeneens een leugen? Wat was ik toch een ingoed mens! “Dat is fijn om te horen”, zei de dame met een beleefde glimlach, doch zichtbaar teleurgesteld dat deze brave burger waarschijnlijk niet meer te bekeren viel.

Niettemin opende ze haar buideltas en haalde er – surprise! – een exemplaar van De Wachttoren uit.

“Er staan ons nog barre tijden te wachten”, vervolgde ze met een treurige stem, terwijl ze me de voorpagina van het blad toonde, “door onze grootste vijand, de Dood.”

Met dat laatste was ik het volstrekt oneens: de dag dat je gezichtsrimpels je tieten bedekken en je schaamlippen over de vloer slepen, wil je graag sterven. Dan is de dood je beste vriend. Ik hield wijselijk m’n mond, van een jehova kan je niet winnen. “Ik wil toch graag bij m’n eigen geloof blijven”, onderbrak ik het noodlottige en deprimerende verhaal. Beide dames knikten begripvol en vervolgden Jehova’s weg. Jezus, zo makkelijk was het nog nooit gegaan!

Het probleem lag hem natuurlijk in de koekjes. Dat zit hem zo: een paar decennia geleden kreeg m’n moeder een nieuwe vriendin, Anita. Toen ze in de gaten kreeg dat Anita een Jehovagetuige was, wond ze er geen doekjes om: zolang zij haar niet probeerde te bekeren, konden ze vrienden blijven. Dat had Anita goed begrepen: niet veel later zat m’n moeder op haar eerste bijeenkomst van Jehova’s Getuigen. Toen ze echter nietsvermoedend een koekje van de aangeboden schaal wou nemen, fluisterde Anita – zwalpend tussen vriendschap en geloof – dat ze dat maar beter zo kon laten. Het gebruik wilde namelijk dat de eerste die een koekje nam prompt werd uitgeroepen tot Uitverkorene. Nee, ik verzin dit niet.

“En toen ging die schotel de gánse kring rond, en verdomme niemand die è koekske durfde te pakken! fulmineerde ze achteraf. Ik vroeg me af in welke staat die koekjes waren geweest, na tig rondgangen en evenveel bijeenkomsten. Misschien werden de koekjes telkens ververst, waarbij de vorige aan de varkens werden gevoerd. Of misschien bleven de koekjes gewoon op de schotel liggen, dag na dag, jaar na jaar, muffig en wak van het vocht.

Zelf zou ik die schaal natuurlijk helemaal leeggevreten hebben. Je kan nu eenmaal geen geloof aanhangen zonder koekjes.  Daar zit hem dus het probleem.

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

6 thoughts on “Jehova’s koekjes

  1. David says:

    Ge kunt ook vragen of ze de leer van God tegen uwe gevel zetten en da ge hem later wel kunt binnen zetten. :-p

    • Miss Mockingbird says:

      😉 Ik vraag me af wat hun reactie daarop zou zijn (volgende keer misschien eens uitproberen 😆 )

  2. Lieve De Bie says:

    “Met dat laatste was ik het volstrekt oneens: de dag dat je gezichtsrimpels je tieten bedekken en je schaamlippen over de vloer slepen, wil je graag sterven. “, geweldig!

    • Miss Mockingbird says:

      Kwam zomaar in me op toen die dames aan de deur stonden 😁. Ze moesten eens weten … 😂.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.