Unieke persoon met talent

‘n verhaaltje met ’n overdosis sarcasme

Vorige week las ik het hilarische en ontroerende boek van en over Hendrik Groen, getiteld Pogingen iets van het leven te maken.  Nog in volle euforie bedankte ik de kennis die me deze geweldige leestip had gegeven. Hij antwoordde al lachend dat ik me vergiste van kennis en gaf me in de plaats daarvan de titel van het boek dat hij me wel had aangeraden. Daarin leek hij zich dan weer te vergissen, want ik had nog nooit in m’n leven van dat werk gehoord. Daaruit kon ik drie dingen concluderen: ofwel had hij Alzheimer, ofwel had ik het, ofwel hadden we het allebei. In ieder geval bood geen van deze situaties een prettig vooruitzicht, aldus het boek van Groen.

Enthousiast vertelde ik Watson over het boek.

“Weet je hoe de ondertitel luidt?” zei ik. “Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83 ¼ jaar. Die titel is gebaseerd op het welbekende dagboek van Adrian Mole dat bij ons op school op de leeslijst stond van het vak Engels”. Nostalgisch droomde ik weg naar mijn jeugd, toen alles beter was, behalve het heden. Nostalgie is een raar beest.

“Nooit van gehoord”, zei Watson. “Wij lazen Darwin”.

Opschepper, dacht ik. Als je maar goed weet dat er een héle grote groep creationisten bestaat die geeneens hun kachel zouden willen aansteken met dat waardeloze evolutieverhaaltje van je.
Ook voor een ketter biedt het geloof bij tijd en wijle handig verweer.

Hendrik Groen (pseudoniem van een anonieme schrijver) was op het idee gekomen om gedurende een jaar lang een dagboek bij te houden over het wel en wee in het rustoord waar hij verblijft. Enig sarcasme was hem daarbij niet vreemd en ik genoot dan ook met volle teugen van zijn belevenissen.  Toen ik het boek – helaas veel te snel – uit had, rolde ik in gedachten alvast de rode loper uit alwaar ik met een diepe buiging mijn grootste bewondering uitsprak ten aanzien van de debuterende auteur en diens talent. Tot ik me realiseerde dat mijn loszittende shirtje – het was tropisch heet buiten – niet bepaald buigwaardig was waarop ik besloot om dat gedeelte maar beter achterwege te laten. Tenslotte zit niemand te wachten op de aanblik van de twee hangtieten van een vierenveertigjarige vrouw.  Nu, daar moet ik ook niet mee overdrijven.  Sinds Fred in ons leven is gekomen, gaat het immers een pak beter met de voorgevel.  In ieder geval toch met de linkerkant. Fred spaart namelijk kosten noch moeite om aan de lijn te trekken. Fred trekt als een tank. Fred doet dit op elke wandeling, al drie jaar lang. De arm- en borstspieren aan linkerzijde werden hierdoor reeds naar tevredenheid getraind, al zeg ik het zelf.  Elk nadeel heb z’n voordeel. Het is nu zaak om evenwichtig af te wisselen met de rechterkant.

Op woensdag zes maart 2014 legde Hendrik uit waarom de zorgkosten volgens hem de pan uit rezen: bejaarden werden ouderen, bejaardenhuis werd verzorgingshuis, verzorgingshuis werd zorgcentrum en zorgcentrum werd marktgerichte serviceorganisatie voor belevingsgerichte zorg op maat.

Ik breek al jaren mijn hoofd over de meerwaarde van al deze naamswijzigingen. Als autist, pardon, persoon met een autismespectrumstoornis, heb ik namelijk nogal wat moeite met veranderingen. Van gehandicapte naar mindervalide naar andersvalide naar persoon met een beperking. En maar blijven klagen, hé. Ik heb dan ook grote vermoedens dat er een Geheim Vennootschap ter Bevordering van het Drukwerk bestaat (het GVBD) waarvan de leden belangrijke aandelen bezitten in diverse drukwerkbedrijven en de zwakkere (excuseer me het denigrerende woord) op gezette tijden aanport om wat meer op te komen voor zichzelf, of althans, voor zijn omschrijving.  Nieuwe naam, nieuwe drukwerken en hopla, de economie trekt weer aan. Klinkt persoon met een beperking dan werkelijk zoveel positiever dan gehandicapte?  De handicap definieert niet de hele persoon, vandaar geven we de voorkeur aan de uitdrukking ‘persoon met huppeldepup’, luidt het dan. Ik stel voor om deze redenering gemakshalve door te trekken naar de hele maatschappij, zodat het voor ons autisten, pardon, personen met een autismespectrumstoornis (ik leer het maar niet af) nog een beetje overzichtelijk blijft, nietwaar. Wij hebben het namelijk erg moeilijk met die dingen en een béétje begrip is hier wel op z’n plaats. Ik stel daarom voor om dus niet meer zomaar bakker te zeggen, want die M/V/X is echt wel meer dan een bakker alleen, maar om te spreken van een persoon die professioneel bakt. Een moordenaar kunnen we vanaf heden neutraal omschrijven als een persoon met eliminatiedrang, die steevast een goede zoon of liefhebbende vader blijkt te zijn, laten we dat zeker niet vergeten. Kijk dus met andere woorden ook naar de talenten, en niet alleen naar de beperkingen. Of beter nog, kijk alléén naar de talenten!  In voormeld voorbeeld krijgen we dan een persoon met eliminatietalent, wat uiteindelijk toch respectvoller klinkt dan het vieze woordje drang.  Bah, ik spuw erop.

Een rolstoelgebruiker wordt dan een persoon met talent voor aangepaste infrastructuren en zelf noem ik me vanaf heden graag een persoon met talent om aangepast te denken. Ik stel mijn unieke talent – want oh, wat zijn we toch allemaal uniek – én mijn bankrekeningnummer dan ook met plezier ter beschikking van de GVBD. Geheel zonder dank.

pictogram van een persoon met aangepast parkeertalent

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

2 thoughts on “Unieke persoon met talent

  1. Eleonora says:

    Je bent allesinds een persoon met een uniek talent voor op een zeer beeldende manier te schrijven!
    Ik heb zelf trouwens het gevoel dat NT zich meer storen aan het woord “autist” dan wij zelf.
    Of allesinds dan mij. Toen ik een NT zei dat ik een autist ben werd ik gecorigeerd “je bent een persoon met autisme”… Zoiets staat bij mij op het lijstje van mensen die denken dat we geen gevoelens hebben en denken dat ze beter weten wat het is omdat ze ooit iets in de flair lazen over autisme.

    • Miss Mockingbird says:

      Dank je voor het compliment 🙂 .

      De meningen over het feit of we nu ‘autistisch’ zijn dan wel ‘een persoon met autisme’ zijn nogal verdeeld ;-). De NAS heeft hierover een bevraging gedaan waaruit geconcludeerd kon worden dat er geen enkele omschrijving bestaat waar iedereen zich kan in vinden (zie ook http://www.autism.org.uk/about/what-is/describing.aspx). Ik vrees dat over elke omschrijving nu eenmaal wel iets negatiefs te zeggen valt, zeker door diegenen die graag en hard zoeken (en zo blijf je bezig natuurlijk). Misschien zijn het vooral de ‘personen met lange tenen’ die zich er het meest aan storen 😉 . Het belangrijkste is (naar mijn gevoel) niet de omschrijving op zich, maar de context waarin deze gebruikt wordt (bv. wanneer ‘autist’ als scheldwoord gebruikt wordt). Maar door dit te veranderen naar iets dat positiever (zou moeten) klinken, verander je het gedrag en denken van de mensen nog niet.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.