Snel afgeleid

’n verhaaltje met ’n snuifje sarcasme

Tijdens het tuinieren, een van mijn favoriete bezigheden, raak ik doorgaans nogal snel afgeleid wanneer een of andere tuinbewoner mijn aandacht trekt, en dat zijn er heel wat.  Vorig jaar merkte ik bijvoorbeeld een grote drukdoenerij op toen ik langs een verdorde boom liep.  Nu ja, het is niet bepaald een gave om een leger knalrode vuurwantsen te spotten op een witte berkenstam. Moeite om zich te verbergen, deden ze geenszins.

Wat die bedrijvigheid dan wel moest inhouden, was me niet echt duidelijk, want als je hen observeerde, leken ze doelloos van hot naar her te lopen, alsof de grote solden begonnen waren waarbij mensen als gekken (of gekken als vuurwantsen) rondrennen op zoek naar de koop van de eeuw.

In mei verlaten ze (de wantsen, niet de gekken) hun winterschuilplaats om te gaan paren. Eens ze een maatje gevonden hebben, kan de paring wel twaalf uur tot zeven dagen duren, omdat de mannetjes het niet kunnen verkroppen dat andere vuurbinken met hun fikken aan hun vrouwtje komen. Klinkt bekend in de oren, net zoals bij het bijenbordeel.

Een ander, iets minder menselijk trekje is dat vuurwantsen verschillende metamorfoses ondergaan in hun leven. Uit de bevruchte eitjes komen nimfen (jeugdige wantsen) tevoorschijn die maar liefst vijfmaal zullen vervellen om tot een volwassen wants te komen. De juvenielen zijn goed te herkennen aan hun quasi volledig rode schild, terwijl de jas van een volgroeid exemplaar veel weg heeft van een of ander Afrikaans masker.

Twee nimfen en één gemaskerd exemplaar

Mijn fantasie placht nogal eens op hol te slaan (vaak zelfs) en ik vraag me dan af hoe het leven zou zijn als mensen naar hartenlust konden vervellen tot ze hun droomfiguur hadden bereikt. Doe-het-zelf plastische chirurgie, of zoiets. Voor mezelf zou dit eerder een zenuwslopende bezigheid zijn, aangezien mijn standpunt over het ideale figuur, halverwege mijn metamorfose richting Catherine Zeta Jones, alweer veranderd zou zijn naar Caterina Murino of Sarah Shahi.

Behalve de merkwaardige gedaanteverwisselingen beschikken de vuurwantsen over nog een andere, bijzonder interessante, curiositeit. Sommigen eten namelijk hun eigen jongen op. Of die van anderen, dat is niet geheel duidelijk.

En daar slaat mijn fantasie alweer op hol: wat als sommige mensen hun eigen koters zouden opvreten? Zou het leven dan niet veel mo … eh, verdorie, ik raak toch snel afgeleid.

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

2 thoughts on “Snel afgeleid

  1. Paulien says:

    Hadden mensen hun eigen koters kunnen opeten, was ik misschien niet ‘achter het behang geplakt’ vroeger, maar opgegeten. Hmm zo druk als ik vroeger was, zou dat een prikkelbare darm hebben opgeleverd 😉

    Weer heel leuk geschreven, miss Mockingbird.

    • Miss Mockingbird says:

      (in shock): En ik die dacht dat jij zo’n braaf meisje was (geweest) 😉 .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.