Plots …

‘n zeer kort verhaaltje

Vaak krijg ik zomaar een zotte gedachte in mijn hoofd die naadloos – en doorgaans zonder enig schijnbaar verband – naar een andere zotte gedachte overspringt, die op haar beurt ook zomaar naar een andere zotte gedachte overspringt, die op haar beurt ook zomaar naar een andere zotte gedachte overspringt, die op haar beurt … Afin, ge begrijpt me wel. Dergelijke toestanden doen zich meestal voor wanneer ik onder de douche sta en mezelf sta in te zepen, edoch zonder zeep, wat een zodanig automatische handeling is geworden dat de zotte gedachten al gauw vrij spel krijgen.

Continue reading

(Niet) vanzelfsprekend

‘n verhaaltje met ‘n vleugje sarcasme

Een klein jaar geleden kwam ik toevallig te weten dat ik – of beter gezegd mijn werkgever –  recht had op een VOP waarop ik een aanvraag indiende bij de VDAB. Kort na de goedkeuring ervan ontving ik onverwacht een brief van De Lijn vergezeld van een gratis Omnipas voor onbeperkt gebruik van hun busdiensten.  ‘Wat moet ik in godsnaam met zo’n pasje?’ dacht ik bij mezelf. ‘Ik neem niet eens de bus!’

Continue reading

Flabbergasted

vervolg van Het plastische brein

Na een vol uur staren naar de oersaaie wanden van een dito wachtgang mocht ik uiteindelijk – lichtjes overstuur van het lange wachten – naar binnen.

Toen we met z’n allen geïnstalleerd waren, de psychologe, de stagiaire en ikzelf, stak ik van wal met mijn verhaal waarin ik vertelde over mijn atypische burn-out en de diagnose ASS die ik twee jaar eerder had gekregen.

“En wat als je geen autisme zou hebben?” onderbrak de psychologe me.

Continue reading

Na Kafka komt zonneschijn

Watson toonde me onlangs een brief van de nutsmaatschappij waarin het volgende vermeld stond:

“Als ge de meterstand doorbelt, moet ge af en toe op het hekje drukken”, lachte hij. “Ge moogt zelf kiezen wanneer ge dat doet, en hoeveel keer”, grijnsde hij erbij, wetende hoe lastig dit soort vage instructies kan zijn voor een autist.

Continue reading

Taklampa

Aan het begin van mijn ziekteverlof drukte de burn-out coach me op het hart dat ik mijn artistieke talenten – die tot dan toe onbenut waren gebleven – nu eindelijk maar eens moest aanboren. Het negeren van je aangeboren kwaliteiten, zo leerde ik, blijkt namelijk een grote energierover te zijn. Al gauw richtte ik thuis een creatief hoekje in alwaar ik mijn kunstzinnige plannen zou kunnen verwezenlijken. Het enige wat tot vorige week ontbrak, was een hanglamp boven de werktafel, zodat ik ook na zonsondergang zou kunnen zien wat ik aan het uitvreten was. En zodoende was Watson, immer behulpzaam – een vriendin stelde onlangs voor om hem te klonen en samen grof geld te verdienen aan de reproducties – naar de Ikea gereden om een authentieke Zweedse taklampa te kopen.

Continue reading

Gesjareld

Een walm van sigarettenrook daalde over me neer toen de elegant geklede dame naast me kwam zitten.  Even later trok de keurig uitziende man bezijden haar zijn neusinhoud met volle kracht naar omhoog, vergezeld van een snorfgeluid om u tegen te zeggen. Ik keek geïrriteerd naar mijn smartphone. Tien uur vijfendertig.  Nog even.

Continue reading

Mary

‘Belangrijk’ nieuws !

Aangezien ook een Miss Mockingbird een voornaam nodig heeft, zal ik vanaf vandaag door het blogleven gaan als Mary !

Miss Mary Mockingbird.  Klinkt niet slecht, al zeg ik het zelf 😀 .