Over mij

Ik ben een 44-jarige vrouw uit Vlaams-Brabant en leef samen met mijn partner Watson en de honden Fred en Ginger, die me uitdrukkelijk gewaft hebben om niet hun echte namen te publiceren. In 2014 heb ik de diagnose autismespectrumstoornis gekregen, in het vakjargon ASS genaamd. (Wie bedenkt die afkortingen toch?)

Na de diagnose viel er een zware last van mijn schouders. Na vele jaren van vruchteloos zoeken, had ik eindelijk de wissel gevonden die mijn leven op het juiste spoor kon brengen, met name mijn spoor. Dit resulteerde onder andere in het opstarten van een, ondertussen succesvolle, praat- en activiteitengroep voor lotgenoten.

Jarenlang heb ik op de tippen van mijn tenen gelopen om – tevergeefs – te kunnen voldoen aan de normen van de maatschappij. Mijn leven bestond in hoofdzaak uit eten, werken en slapen. Hoewel ik min of meer een nine-to-five job had, bleef er simpelweg geen energie meer over om het huishouden op orde te krijgen, een sociaal leven op te bouwen of hobby’s te beoefenen. Ik rookte niet, dronk niet, gebruikte zelden medicijnen, at gezond en ging op tijd slapen. Hoe deden andere mensen dat dan toch, gewoon… leven?  Of een keertje genieten?

Ik vermoedde al jaren dat ik autisme had, maar zoals de ervaringsdeskundigen onder jullie al weten, wordt deze stoornis bij vrouwen nog altijd heel vaak over het hoofd gezien. Een van de redenen hiervoor is dat (meerbegaafde) vrouwen het gebrek aan intuïtie vaak succesvol kunnen compenseren door het uit het hoofd leren van zoveel mogelijk sociale regeltjes inclusief hun subtiliteiten en contextgebondenheid. Deze, voor de buitenwereld onzichtbare, gigantische denkkracht vergt echter tonnen energie.

Dit energieverlies leidt helaas maar al te vaak tot een burn-out, en bij mij was dit niet anders. Heel mijn leven heb ik namelijk de grenzen van mijn beperkingen overschreden, zij het dan onbewust. Nochtans was ‘normaal zijn’ het enige wat ik verlangde.

Vandaag wil ik alleen nog mijn unieke zelve zijn. Samen met mijn burn-out coach probeer ik mijn leven te reorganiseren, met aandacht voor mijn beperkingen, maar ook voor mijn creatieve talenten die zich nooit hebben kunnen ontwikkelen. Ook Watson draagt volop zijn steentje bij aan mijn herstel: “Bij mij kunt ge revalideren.” 🙂

Desondanks mijn problemen heb ik toch altijd een groot, zij het vaak apart, gevoel voor humor gehad. Het was al lang een droom om mijn persoonlijke verhalen, gedragen door deze humor, te kunnen delen met lotgenoten.

Om privacyredenen zal ik bloggen onder de naam Miss Mockingbird (Juffrouw Spotvogel). Enkel de personen die me goed genoeg kennen, weten wie ik in het echte leven ben en dat volstaat voor mij. It’s a self-preservation thing, you see… Het leven is al moeilijk genoeg.

December 2016