Bruin café

Ik vertel Watson over mijn droom. Dat hij een koppige chauffeur was, zomaar een bruin café binnenreed met zijn wagen. Ik panikeerde en zei hem dat hij rechtsomkeert moest maken: ik zag al die mannen met hun zwarte leren frakskes al kijken naar ons, de blauw gekrijte biljartkeu in de aanslag. Maar hij weigerde en reed los door het café, tot op de koer die verderop uitgaf op een grote poort, een doorgang naar de parallelstraat. De poort was overduidelijk te smal voor een wagen. Maar hij bleef koppig volhouden dat het zou lukken, terwijl ik probeerde weg te vluchten van het geweld.

“Waarom zijt gij altijd zo boos op mij?” vraagt hij.

“Het is maar een droom, hé, schatje.  Goed, hij komt ook niet zomaar uit de lucht gevallen. Ge weet dat ik niet op mijn gemak ben als ik bij u in de wagen zit.”

“Pfff, gij zult nooit op uw gemak zijn bij mij in de wagen.”

“Nee. Trouwens, gij zult toch ook wel af en toe boos zijn op mij?” repliceer ik geweldig inventief.

“Nee. Nooit.”

“Leugenaar. Dat is gewoon niet mogelijk.”

“Luistert, in den IT-wereld hebben ze daar een uitdrukking voor: fire and forget.”

“Dat zal dan iets typisch mannelijk zijn zeker? Ge weet hoe vrouwen zijn, hé. Wij hebben een olifantengeheugen. Wij doen alleen maar aan fire and never forget.”

En ik bedenk me dat wij daar natuurlijk niks aan kunnen doen. Dat zijn onze hormonen.  ‘t Zal wel!’ hoor ik mijn mannelijke lezers al zeggen.  En ik zeg u: het is vandaag geen goede dag om discussies aan te gaan.  Kapish?

Anyways, door die hormoonschommelingen kan ons humeur nogal nekeer onstabiel zijn. De ene dag zouden we uw vlees, botten en organen met plezier in trippen willen trekken en aan de wilde beesten voederen; de andere dag zijn we zo lief en zo schattig (en bovenal zo veilig) als een Amerikaanse poes waarvan de nagelkes en tandjes uitgetrokken werden. Om maar te zeggen dat het voor ons ook niet altijd gemakkelijk is.

De ene moment vragen we ons af waar ons libodi, lobidi, godverdomme … libido gebleven is, de andere moment voelt ge een rijp eike richting baarmoeder springen en zoudt ge het liefst van al lustig meespringen op elke vent die er iet of wat appetijtelijk uitziet. En gij en ik weten dat dat er niet veel zijn: om maar te zeggen dat het voor ons ook niet altijd gemakkelijk is.

Het gesprek zet zich voort en ik rakel (met gemak) een onverwerkte kwestie van tien jaar geleden op: “Weet ge nog, die keer met Kerstmis?  Toen ge daar bijna klop kreeg van die chauffeur?”

“Dat was dan ook nen agressieve zot.”

“Neenee, gij waart in feite die agressieve zot. Gij wrong u daar gewoon met uwen otto tussen een wachtende rij auto’s, in plaats van uw beurt af te wachten.”

“Assertief, ja! Ik deed just nikske verkeerd!”

“Soit, en die gast kwam daar uit zijn camionette gestapt om op uw gezicht te komen toeken.  En tegen mij was hij ook niet al te vriendelijk. Ik probeerde mijn vel nog te redden door vanachter het glas te gebaren dat mijn aanwezigheid gewoon collateral damage was en dat ik u van haar noch pluim kende, maar dat bleek alleen maar olie op het vuur.”

“Altijd meteen de deur van uwen otto op slot doen als ge zo iemand in uwe spiegel ziet aankomen” zegt Watson.

En dan verwonderd dat een mens nachtmerries krijgt.

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

6 thoughts on “Bruin café

  1. Nora says:

    Ah! She’s back!
    Weer eens zalig geschreven 🙂
    Een goede beschrijving hoe het is om vrouw te zijn. We zijn gevangen door onze hormonen :p

    • Miss Mockingbird says:

      Merci ! En ja, die dekselse hormonen, hé :-). Gelukkig bestaat er chocolade …

    • Miss Mockingbird says:

      Ja, ik zat er al een tijdje mee in mijn hoofd, en jouw opmerking was een duwtje in de rug ;-). Ik hoop dat ik voldoende energie blijf behouden om nog meer onzin te verspreiden ;-).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.