De klank van een ladder

Kort na de adoptie van Fred, nu meer dan drie jaar geleden, hebben we het voorgoed opgegeven om onze vloertegels proper te houden. Niet dat zij daarvoor wél spic en span waren, maar nu hebben we tenminste een excuus, nietwaar. Het is een wonder hoeveel modder zelfs een kortharige hond naar binnen kan sleuren. En nu er volop ingrijpende straatwerken aan de gang zijn, stijgt de hoeveelheid ongewenste drab met de minuut.

“Er wordt een nieuw rioleringsstelsel aangelegd. Elke eigenaar is verplicht om het regenwater te scheiden van het afvalwater”, luidde het alarmerende bericht. Niet dat ik iets heb tegen scheidingen, but not in my back yard, verdomme! Hadden we dan eens een leuke tuin, er is niet veel meer van te zien dezer dagen.

Al gauw konden de buren in twee kampen opgedeeld worden: je had deze bij wie de graafmachines al spoedig af en aan reden en dan had je de sukkels die oordeelden dat er nog meer dan tijd genoeg was.

“Nog meer dan tijd genoeg!” riep Watson tot mijn verbazing. Ik voelde al nattigheid opkomen en het was geeneens regenwater.

“Ge gaat die werken toch niet zelf uitvoeren, hé!?”, reageerde ik verontrust. Mijn ervaring op bouwwerven had me immers geleerd dat dit geen klus zou worden die je even tussen de soep en de patatten zou uitvoeren.

“Ik doe dat wel even tussen de soep en de patatten”, antwoordde hij. “Zo moeilijk kan dat nu toch niet zijn, een paar plastieken buizen in de grond duwen?”

In feite bedoelde hij hiermee dat hij geenszins van plan was om ook maar één euro uit te geven aan een of andere incompetente aannemer. (Ik heb – ondanks herhaalde pogingen – de gierige Westfluut er nooit helemaal kunnen uitkloppen).

Terwijl de weken verstreken, schuimde ik het internet af op zoek naar een competente aannemer. Ik ken mijn Pappenheimer.

“De septische put zit vol! Ik kan niet zien welke buizen erin toekomen!”

Watson was na herhaaldelijk aandringen (ik begreep plots waarom alle vrouwen uiteindelijk ouwe zeuren worden) met de werken gestart.

“Zal ik vragen dat ze hem komen leegtrekken, schatje?” glimlachte ik fijntjes en ik belde naar de aannemer die bovenaan mijn lijstje stond.

En terwijl de stront van put naar tank werd versluisd, smeekte ik de vriendelijke ruimingswerker om Watson – nu overdreven gemotiveerd – ervan te overtuigen om niet in de stinkende krater af te dalen, teneinde met zijn eigen ogen de aansluitingen te kunnen aanschouwen . Niemand wil de weduwe zijn van een beerputlijk. Stel je voor.

 

 

“De grond zit vol met aangestampt ijzerzandsteen! Ik geraak daar met geen stokken doorheen!” klonk het enige dagen later. Watson was nu volop gestart met het opsporen van de regenwaterafvoerpijp onder de betonklinkers van de oprit. Hij was na lang zwoegen en zweten maar liefst vijf centimeter diep geraakt. Nou, nou.

“Zal ik vragen dat ze een camera-inspectie komen doen zodat je meteen weet waar alle leidingen zitten, schatje?” glimlachte ik fijntjes en ik belde naar de aannemer bovenaan het lijstje. Voor een toekomstige goede klant zouden ze vast en zeker een efforke willen doen. Tenslotte was het einde nog niet in zicht.

En zo waren we gisteren druk in de weer: Rioolman, Watson en ikzelf. Een smalle camera verkende nieuwsgierig de ingewanden van onze woonst en Rioolman porde met een ijzeren staaf in het gras, op zoek naar de exacte positie van de nabijgelegen buis.

“Er zit veel ijzerzandsteen in de grond”, zei ik, toen hij ergens tegenaan botste.

“Anders moet je even je oor daartegenaan leggen” antwoordde hij. Hij wees naar de ladder die tegen de dakgoot stond. “Dan kan je horen of ik de buis raak of niet.” Vreemd, dacht ik, maar ik legde mijn oor tegen de ladder.

“Ik bedoelde de regenwaterpijp achter de ladder.”

Auch. Daar ging mijn reputatie als vrouw-die-wel-een-en-ander-begrijpt-van-techniek.

Drie uur en een nooit eerder ontdekte toezichtsput later was de klus geklaard. Nu kon Watson eindelijk een plan bedenken om de buizen te scheiden.

“Zal ik dat wandkastje voor in de gang dan gaan halen in de Ikea ?” vroeg Watson deze morgen. “Dan kan ik het dit weekend nog ophangen.”

“Doe gerust, schatje!” zei ik verrukt. “En zal ik dan maandag bellen om de scheiding aan te vragen?” Van het regenwater uiteraard.

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

4 thoughts on “De klank van een ladder

    • Miss Mockingbird says:

      Haha ! Ik wist het wel dat er een reden moest zijn waarom ik me vergist had. Ik dacht natuurlijk aan een toonladder 😉 .

    • Miss Mockingbird says:

      Merci! Tja, de vermoeidheid heeft me weer te pakken. En met de omschakeling naar het winteruur is het er niet beter op geworden. Al die veranderingen zijn dodelijk voor ‘den autist’😉.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *