Het ontluikende wezen

In 1972 zie ik voor het eerst het levenslicht. Wanneer het wezen in mij voorzichtig ontluikt, zal ik mijn identiteit verliezen. De daaropvolgende decennia weet ik niet meer wie ik ben. Tweeënveertig jaar na mijn geboorte wordt mij voor de tweede maal het leven geschonken na een langverwachte diagnose. Drie jaar later ontdek ik dankzij PRH voor het eerst bewust mezelf. Mijn identiteit blijkt nooit weggeweest te zijn. Ik besta!

Donderdag 27 juli 2017

Ik voel me dartel als een veulen wanneer ik aan de ontbijttafel zit en denk aan de voorbije dagen en deze die me nog tegemoet lachen. Het is een week waarin ik samen met mijn collega-vrijwilligers een fijne vakantie mag bezorgen aan stuk voor stuk unieke kinderen met autisme. Hun jeugdige geestdrift en onbevangenheid stralen onmiskenbaar op me af en ik kan me met moeite beheersen om niet gewoon meteen in de wagen te springen. Maar ik moet nog anderhalf uur wachten. Ik doe Fred’s tuigje om en besluit een stevige wandeling te maken in de hoop de stuiterende adrenaline uit mijn lichaam te verdrijven.

Wanneer heb ik zoiets ooit nog gevoeld? Ik kan het me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren. Betekent dit dat ik op de goede weg ben? Dat mijn keuzes steeds nauwer aansluiten bij wie ik in het diepste van mijn wezen ben? Ik moet glimlachen. In de daaropvolgende dagen laat ik deze bijzondere gewaarwording diep in mij volume innemen.

Maandag 29 mei 2017

Het is de laatste avond van een korte cursus over persoonlijke groei die ik volg bij PRH. Ik stel mezelf luidop de vraag: komt het door mijn autisme, door te voelen hoe het is om verstoten te worden, dat ik me zo verbonden voel met de zwakkeren in deze maatschappij?

Het antwoord dat ik daarop krijg, treft me diep.

‘Het is niet door jouw autisme dat je geraakt wordt!’, zegt de lesgever enthousiast, alsof hij voor het eerst oprechte emotie bij me ontwaart. ‘Jouw bekommernis om de zwakkeren is een teken van jouw wezenlijke aspiratie, van jouw diepe verlangen. Wie je in wezen bent, wordt getoond in wat jou diep raakt. Het is je roeping, hetgeen waarvoor je geboren bent.’

Ik laat het even bezinken: kijk naar wat jou in het diepste van jezelf raakt, en je zal ontdekken wie je bent.

Dit antwoord zou een ommekeer betekenen in mijn leven. Dit antwoord was het begin van de ontdekkingstocht naar mezelf en mijn verloren identiteit.

Woensdag 12 juli 2017

De cursus Wie ben ik loopt vandaag ten einde en enkele cursisten hebben de voorbije avonden een danklied gemaakt voor de lesgever. De afwezigen zoals ik (die niet voor overnachting hadden gekozen) worden vriendelijk uitgenodigd om na het middagmaal nog even mee te oefenen. Dit is tricky voor mijn brein, maar ik wil geen spelbreker zijn. Er wordt gelachen, gezongen, gitaar gespeeld. En ik, ik voel me als een kip die in het water is gesukkeld. Opnieuw verbaas ik me over het talent van neurotypicals om zich spontaan te verzamelen en plezier te maken. Langzaamaan worden de klanken in mijn hoofd opgestapeld tot een oorverdovend en meedogenloos geluid. Andermaal word ik gedwongen te vluchten van het geweld.

Laat het toe, laat het los, luidt het lied. Op het toilet laat ik mijn tranen de vrije loop. Tranen om de onverdraaglijke druk in mijn hoofd, maar ook om het verdriet er nooit bij te kunnen horen, hoe graag ik het ook zou willen.

Tijdens de pauze komt Annelies* me een hart onder de riem steken. Het doet me oprecht deugd om met weinig woorden begrepen te worden – een zeldzaamheid – en ik verbaas me erover hoezeer de persoonlijke aandacht me opkikkert. Ook zij heeft autisme en weet als geen ander hoe ik me voel (en het verklaart meteen ook haar afwezigheid op de laatste zangsessie). ‘Ik wil de vreugde graag meebeleven, maar de manier waarop past niet bij mij’, verklaart ze. In gedachten herhaal ik haar woorden.

Ik wil de vreugde graag meebeleven, maar de manier waarop past niet bij mij.

Nooit eerder had ik het op deze manier bekeken. Lang heb ik gedacht dat ik niet in staat was om vreugde te beleven. Natuurlijk wil ik ook vreugde beleven! Annelies beseft niet hoezeer haar uitspraak me treft, recht in het hart. En meteen is ook mijn angst verdwenen, de angst om deze heerlijke week met een valse noot te moeten afsluiten.

Na 27 juli 2017

Ik laat het gevoel verder volume innemen en het brengt me terug naar het jaar 1992, het jaar waarin ik besloten had mijn diepe verlangen te volgen en ik al mijn moed had verzameld om me in te schrijven voor een cursus monitor bij de CM. Ik was toen negentien jaar en sociaal onbeholpen.

De week was een volslagen ramp en ik, die ‘rare’, huilde tranen met tuiten. Alweer begreep ik niet waarom de realiteit (oh, wat wou ik graag monitor zijn) zo sterk afweek van mijn diepe gevoel.

Ik wil de vreugde graag meebeleven, maar de manier waarop past niet bij mij. Maar dat wist ik toen nog niet.

Ik likte mijn wonden en besloot om deze droom op te geven, samen met mijn gevoel dat me opnieuw in de steek had gelaten. Daardoor raakte ik waarschijnlijk, en zonder het te beseffen, steeds verder vervreemd van mijn eigen identiteit.

Tot die donderdag, 27 juli 2017, de dag waarop ik als een dartel veulen aan de ontbijttafel zat, klaar om me in mijn rol als monitor te storten. De dag waarop ik besefte dat mijn diepe gevoel nooit verkeerd was geweest, maar wel de context waarin ik verkeerde, een context die niet aangepast was aan mijn autistische denken en autistische gedrag. De dag waarop ik voor het eerst liefde kon voelen voor mezelf, omdat mijn gevoel me, in tegenstelling tot wat ik dacht, helemaal niet in de steek had gelaten. De dag waarop ik besefte dat ik mijn identiteit nooit was kwijtgeraakt, maar dat ze nog steeds aanwezig was, diep in mij, in een verborgen, donker, stoffig hoekje, helemaal klaar om herontdekt te worden, klaar om in het volle licht te leven. Ik besta! En wat is het een wonderlijk gevoel!

Terugkijkend op de week vakantiewerking denk ik nu:

“Ik heb eindelijk de vreugde kunnen meebeleven, want de manier waarop paste bij mij”.

 

 

* schuilnaam

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

14 thoughts on “Het ontluikende wezen

  1. Eleonora says:

    Zeer mooi en ontroerend… en weer zeer herkenbaar.
    Ik twijfelde zelf om de cursus te volgen owv tijd en dergelijke uitvluchten. Maar nu lijkt het me iets dat ik echt moet doen.
    Bedankt voor dit met ons te delen, ik geniet steeds weer van je schrijfstijl.

    • Miss Mockingbird says:

      Dank je, Eleonora ! De cursus is een echte aanrader (niet goedkoop, maar zeker een goede investering ;-)).

  2. Paulien says:

    Wat een belevenis op gevoelsvlak. Zo tof dat je dit mag meemaken! Het raakt me meer dan je vorige stukjes omwille van de herkenbaarheid en het feit dat je zoiets persoonlijks deelt.
    Ik herinnerde me wat een ontdekking ik het vond toen ik ontdekte dat ook ik intuïtief contact kon hebben: met kleuters.

    • Miss Mockingbird says:

      Merci, Paulien ! Het stuk is inderdaad helemaal anders dan mijn andere, doorgaans sarcastische stukjes ;-). Kinderen zijn inderdaad veel toegankelijker en beter te begrijpen dan die dekselse volwassen neurotypicals ;-). Sinds ik honden heb en met kinderen omga, is mijn intuïtie er sterk op vooruitgegaan.

  3. Sonia says:

    Weer mooi geschreven.. maar vooral heel eerlijk..tof da je jezelf ‘ontdekt’! Een reis binnenin..
    Super om je opnieuw te leren kennen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *