Crappy bird

‘n verhaaltje met hier en daar een snuifje sarcasme

Practice makes perfect. Een mens mag dan wel een aangeboren tekentalent hebben, maar als je niet oefent, kom je nergens. In de lagere school kon ik het beste tekenen van de hele klas en daar hoefde ik niet eens veel moeite voor te doen. Voor een onzeker kind als ik was dit een serieuze opsteker. Ik heb dan ook vele poëzieboekjes mogen vullen met de mooiste tekeningen. Verder reikte het interessegebied van mijn klasgenootjes ten aanzien van mij niet. Dat vond ik prima. Mijn brein had erg veel nood aan alleen-momenten, en die uitzonderlijke keren dat iemand uit puur medelijden naast me kwam zitten op het speelplaatsbankje leken eerder storend dan een zegen.

Bij elke tekening hoorde een wederdienst, al vond ik het behoorlijk teleurstellend dat mijn albummetje gevuld werd met soms ronduit afgrijselijke creaties, terwijl ik toch maar mooi het beste van mezelf had gegeven. Tssss. Toch herinner ik me ook die bijzondere boodschap van dat jongetje dat verliefd op me was en een huisje in mijn album had getekend, vergezeld van de woorden: “Dit is het huisje waar ik later misschien met Mary zal wonen. Ik zeg wel: misschien.” Een romanticus én realist. Die combinatie vind je nergens meer. En bovendien klonk het zoveel beter dan dat uitgemolken gedicht over verwelkte rozen en vergane scheepjes waarin de schrijver aangaf dat de vriendschap wél eeuwig zou blijven bestaan, zelfs al waren we dan helemaal geen vrienden. Echt iets voor neurotypicals.

“Mary heeft aanleg”, werd mijn ouders gezegd. “Waarom sturen jullie haar niet naar de tekenacademie?”

Alzo geschiedde. De pret was helaas van korte duur. Na enkele sessies werd ik niet al te vriendelijk verzocht om mijn boeltje te pakken en nooit meer terug te komen. Mijn elfjarige autistische zelve was in de kinderlijk naïeve veronderstelling geweest dat de tekenlessen mijn creativiteit en spontaniteit een boost zouden geven. In werkelijkheid werd elke vorm daarvan de kop ingedrukt. Gij vermaledijde! Voortaan zult gij slechts vaas ende borstbeeld schetsen! Of een versleten schoen. Mijn uitgeputte brein was echter niet in staat om bovenop de gewone lessen nog een dergelijk concentratievermogen aan de dag te leggen. Al gauw speelde ik samen met een vriendje tikkertje en liep ik als een hyperkinetisch konijn gierend van het lachen het hele klaslokaal rond – en bij uitbreiding het halve gebouw – in de hoop te overleven in de ondraaglijke saaiheid van het bestaan, met een steeds grimmiger wordende leerkracht als gevolg. Waarna ik, sociaal onaangepast mormel, uiteindelijk mijn spullen mocht pakken.

Vele jaren later waagde ik nogmaals mijn kans bij een lokale kunstacademie die ook avondlessen gaf aan volwassenen – het bloed kruipt tenslotte waar het niet gaan kan. Het was een heel wikken en wegen geweest tussen het kiezen voor zelfstudie of mezelf toch maar weer onderwerpen aan de overprikkeling van een nieuwe omgeving of nog erger: nieuwe mensen! En wat als er weer afstompende en afgestompte borstbeelden moesten worden getekend? Ik mocht er niet aan denken. Ik was er desondanks van overtuigd dat de vakkennis en ondersteuning van een bekwame leerkracht voor de nodige motivatie zouden zorgen om nu eens eindelijk aan de slag te gaan met mijn talent, dat zich al die tijd in een comateuze toestand had bevonden.

“Als leraar hoor je ten dienste te staan van je leerlingen, tenslotte betalen zij voor deze lessen”, hoorde ik mezelf enige tijd later ontstemd zeggen tegen de docent, waarop zijn mond openviel van pure verbazing en verontwaardiging en ik beken ootmoedig <ongemakkelijk lachje> dat er tactvollere technieken bestaan om mensen aan te sporen tot actie. Hoe dan ook maakte ‘s mans verbolgenheid maar weinig indruk op me, want zelden nam de rokende rakker zijn taak ter harte en toen hij alweer – godverdomme, toch niet alweer! – sigaretten stond te paffen op de gang en langdurig aan het babbelen was geslagen met een of andere voorbijganger – ondertussen zijn leerlingen geheel negerend – werd het me te veel.  Na goed twee jaar aanmodderen en koffiedrinken hield ik het kluchtspel dan ook voor bekeken.

Jaren later ondernam ik andermaal een aarzelende poging om mijn creativiteit te laten ontluiken en ik schreef me in voor schilderlessen, ditmaal bij een andere academie.  Tot mijn grote vreugde trof ik daar een sympathieke en behulpzame lerares aan waardoor ik mijn verloren moed herwon en quasi onmiddellijk een overdosis aan verfpotten en tekenpapier kocht bij de lokale verdeler van kunstbenodigdheden. Yes, we can! Maar het schilderen wou van geen kanten vlotten.  “Vertrouw op je gevoel”, zei de docente. “Laat het los.”  Ik had echter geen flauw benul van wat ze bedoelde en tevergeefs wachtte ik op het gevoel dat nooit zou komen.  Opnieuw haakte ik af.

Daarna bleef het vele jaren stil.  Ik had mezelf ervan overtuigd dat ik mijn artistieke ambities maar beter voorgoed kon opbergen – bovendien had ik er ook nooit de energie voor gehad – en ik liet mijn verfpotten eenzaam verkommeren in een donkere hoek van een rommelkast. Tot wanneer ik vorig jaar volledig instortte en kennismaakte met een burn-out coach.

“Maak eens een moodboard met dingen waarvan je gelukkig wordt”, had ze gezegd.  Een week later had ik een Powerpoint presentatie klaar vol met creatieve afbeeldingen die ik van het internet had geplukt en al gauw begon ik opnieuw te tekenen, volop aangemoedigd door mijn coach én ondersteund door enkele gratis instructievideo’s die ik online gevonden had.  Helaas bleek de extreme vermoeidheid een grotere spelbreker te zijn dan aanvankelijk gedacht waardoor er maar weinig schot in de zaak kwam, maar toch slaagde ik erin om enkele schetsen te maken die me veel voldoening en tevens de nodige motivatie gaven om door te gaan.  Traag maar zeker.


schuur met zwarte fineliner


boom met zwarte fineliner


haarlok met grafietpotlood


portret van Fred met grafietpotlood en wat houtskool


onafgewerkte vogel met kleurpotlood (voortijdige recensie door onze jongste hond Ginger)


appel met acrylverf

Na verschillende tekeningen, waarin ik gebruik had gemaakt van het voor mij veilige en voorspelbare grafietpotlood, zwarte fineliner en acrylverf, besloot ik om me ook eens te wagen aan het oh zo mooie, maar ook oh zo wispelturige medium genaamd aquarelverf. Op YouTube vond ik een tutorial van een lieflijk, schattig, prachtig, fluffy vogeltje dat er zo uitzag:

Nauwgezet volgde ik de instructies op.  Het eindresultaat zag er als volgt uit  …

Hoor ik u daar lachen? Oké, zijn oogje mag er dan wel uitzien alsof hij net een lijntje poeder gesnoven heeft, maar verder een leuk beestje, toch?  <kuchje> 

Neen, met talent alleen kom je nergens, dat is bij deze nu wel kleur op wit bewezen.  Enkel oefening baart kunst, en daarzonder: hoogstens een mottige moederkoek.

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

9 thoughts on “Crappy bird

    • Miss Mockingbird says:

      Dank je voor het compliment! Betreft je boekje: ik heb momenteel al bergen oefenmateriaal ter beschikking. Heb je soms geen boekje met energie liggen? 😉

    • Miss Mockingbird says:

      Dank je Brit, ik vind het zelf ook jammer maar het is niet anders. Hopelijk wordt het ooit eens beter en maak ik op mijn tachtigste alsnog mooie schilderijtjes 😀.

  1. Daniëlle says:

    Twee talenten samen in één blog!
    En ik vind de kleuren van jouw vogeltje persoonlijk mooier dan het voorbeeld.

  2. Lieve De Bie says:

    Dat je talent hebt is ondermeer wel meer dan duidelijk ! Oefening baart misschien ‘kunst’ maar wat is ‘kunst’? Jij hebt geen nood aan schoolse begeleiding die jouw creativiteit in de kiem smoort.
    Waar je misschien nog ‘technisch’ het meest van kan leren is van het kijken naar werken van andere meesters door bv. op rustige momenten een museum of expositie te bezoeken.

    • Miss Mockingbird says:

      Dank je Lieve :-). Ik heb me ook al vaak afgevraagd of mijn manier van ‘leren’ wel past bij een klassieke schoolse methode … Ik denk het eerlijk gezegd niet. Zelfstudie (met ondersteuning van online tutorials) lijkt me nog het beste voor mij op dit moment.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *