Waterval van ennen

’n emotioneel verhaaltje …

Ik zit tegenover de psychologe en ventileer mijn ongerustheid over de neurofeedbacktherapie. “Ik heb nog niets gemerkt van die emotionele verwerkingsprocessen waarover je sprak”, zeg ik, mijn steeds kaler wordende bankrekening indachtig. “Ook mijn nachtrust is nog altijd niet verbeterd.”

“Je hebt nog maar vijf sessies gehad”, antwoordt ze. “Het is nog wat te vroeg om de effecten te kunnen beoordelen.  Je brein blijkt evenwel heel flexibel te zijn en past zich goed aan, ook wanneer het programma moeilijk gemaakt wordt.”  Dat stemt me enigszins gerust.  Ze besluit om deze sessie extra straf te maken en even later weerklinkt Oblivion van M83 doorheen de koptelefoon, met horten en stoten, geheel volgens het patroon van mijn breingolven.

Diezelfde nacht slaap ik uitstekend.  Ik sta vroeger dan me lief is op om de honden uit te laten, die me zoals steeds dolenthousiast begroeten, en ik begin aan mijn dagtaakjes. Wanneer ik in de loop van de voormiddag naar de klok kijk en er maar niet in slaag om de betekenis van de wijzers te ontcijferen, valt het me op hoe suffig ik nog ben ondanks de goede nachtrust.

Het frustreert me en het brengt me terug naar die keer in de lagere school dat we een voor een het uur moesten aflezen, terwijl de juf aan een hels tempo de wijzers van een houten oefenklok verplaatste.  Door de tijdsdruk blokkeerde ik helemaal en dat viel absoluut niet in goede aarde, wat nog meer stress veroorzaakte.

En ik denk aan die keer dat de juf vrijwilligers vroeg om verbeterwerk te doen, en ik al mijn moed had bijeengeraapt om me aan te bieden omdat ik er graag wou bijhoren, en alle helpers een verbetersjabloon kregen die je op de voorgedrukte toetsenblaadjes diende te leggen waardoor enkel nog het antwoord zichtbaar was, en je een rode streep moest trekken wanneer dit antwoord niet overeenkwam met het getal op het sjabloon, en ik pas na enkele streepjes opmerkte dat er iets niet klopte waarop ik het sjabloon verwijderde en zag dat alle oefeningen correct waren geweest, waarop ik zwaar op mijn donder kreeg omdat ik niet had gemerkt dat de sjabloon ook een achterzijde had met een andere bedrukking, en ik heel erg was aangedaan en me afvroeg waarom ze me dit niet had gezegd.

En ik denk aan die keer dat ik uit de lucht viel wanneer mijn ex-klasgenootjes me vroegen waarom ik niet naar het afscheidsfeestje voor de zesdeklassers was geweest dat diezelfde juf bij haar thuis had georganiseerd, en ik een paar maanden later met de fiets op weg naar mijn nieuwe school haar toevallig tegenkwam, en ik stopte en haar vroeg waarom ik niet naar het feestje had mogen komen, en ze daarop struikelde over haar woorden en uiteindelijk stamelde dat het haar niet gelukt was om tot bij ons thuis te komen met de invitatie, waarop ik in al mijn naïviteit antwoordde dat we vlak naast de school woonden.

En later op de dag, wanneer ik in de wagen zit, dan denk ik aan die keer dat mijn moeder me weer eens kwam uitschelden terwijl ik aan het studeren was, en ze een gloednieuwe balpen met houder op mijn bureautje zag staan en me vroeg waarom ik zo’n stom prul had gekocht, en ik haar toesnauwde dat het haar cadeautje voor moederdag was geweest dat ik uiteindelijk voor mezelf had gehouden omdat ze me altijd uitschold, en ik het had gekocht omdat ik dacht dat ze het wel leuk zou vinden omdat ze graag verhaaltjes schreef, en ik haar niets beters had kunnen kopen omdat ik amper zakgeld kreeg dat ze bovendien veel te vaak uit mijn spaarpot nam om sigaretten te kopen.  En dat ik na mijn relaas kon zien dat ze behoorlijk was aangedaan en besefte hoe stom ze was geweest, en ze sprakeloos mijn kamer verliet.  En dat ze later op de dag naar me toekwam in een poging om het goed te maken, waarop ze wat onbeholpen zei dat ze het toch wel een leuke balpen vond, en ik haar had geantwoord dat ze hem nog altijd mocht hebben als ze hem wilde en haar zei: “Ik heb er nog niet zoveel mee geschreven …”.

En ik denk aan de neurofeedbacksessie van de dag voordien en ik vraag me af of deze waterval van en-gedachten het begin inluiden van het langverwachte verwerkingsproces of gewoon maar weer eens gedachten waren.

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

8 thoughts on “Waterval van ennen

    • Miss Mockingbird says:

      Totnogtoe was het effect maar tijdelijk. Ik hoop nog op beterschap 😉 .

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.