Flabbergasted

vervolg van Het plastische brein

Na een vol uur staren naar de oersaaie wanden van een dito wachtgang mocht ik uiteindelijk – lichtjes overstuur van het lange wachten – naar binnen.

Toen we met z’n allen geïnstalleerd waren, de psychologe, de stagiaire en ikzelf, stak ik van wal met mijn verhaal waarin ik vertelde over mijn atypische burn-out en de diagnose ASS die ik twee jaar eerder had gekregen.

“En wat als je geen autisme zou hebben?” onderbrak de psychologe me.

Haar lichaamshouding en intonatie verraadden dat ze er wel heel zeker van was dat ik geen autisme had en dat maakte me behoorlijk van streek.  Maar liefst tweeënveertig jaar had ik me afgevraagd wat er aan de hand was met mij en toen ik na vele jaren van vruchteloos zoeken tenslotte de verlossende woorden had gehoord, was er een zware last van mijn schouders gevallen.  Eindelijk wist ik wie ik was en nu zou deze dame – die me amper vijf minuten kende – me mijn identiteit waar ik zo hard naar op zoek was geweest opnieuw afnemen?

“Kijk”, zei ik boos, “ik heb een diagnose gekregen in een erkend centrum en dat heeft me veel geld gekost !”

“Ik denk niet dat jij autisme hebt”, vervolgde ze onverstoorbaar.  “Er worden zo vaak foute diagnoses autisme en ADHD gegeven terwijl het eigenlijk om trauma gaat.”

Er worden zo vaak foute diagnoses gesteld?  Ik voelde de stoom al uit mijn oren komen.

“Luister”, antwoordde ik, “ik ben het redelijk beu dat de ene therapeut steeds zit te kappen op de andere!  Ik heb ondertussen al veel gelezen over autisme en zelfs een praatgroep opgericht voor vrouwen met autisme en …”

En ik wou er nog aan toevoegen dat ik daardoor dus wel heel zeker wist dat ik autisme had, maar de psychologe zei: “Oei, je hebt zelfs al een praatgroep?  Ja, dan zal je wereld wel instorten als ik je nu vertel dat jij geen autisme hebt”.

I was completely flabbergasted. Had ik dit nu goed gehoord? Mijn wereld instorten ?  Ik denk het niet, dacht ik, want als jij blijft volhouden dat je op vijf minuten tijd een diagnose kan stellen, dan stuur ik vanavond nog een gepeperde mail naar het diagnosecentrum waarin ik per direct mijn achthonderd euro terugvorder en dan vechten jullie het maar onderling uit. Ondertussen produceerde ik reeds zoveel stoom dat de ramen begonnen aan te dampen.

“Het belangrijkste kenmerk bij autisme is contextblindheid en dat heb jij niet”, ging ze verder. “Als jij een bank binnenstapt, dan weet jij toch dat dat een financiële instelling is?”

“Euh, ja, natuurlijk”, zei ik.

“Wel, dan ben jij niet contextblind.”

Waaaaat ?  Dit kon toch niet waar zijn. En wat met de factor intelligentie?  Hoeveel autisten met een hoger IQ redden zich niet door bepaalde contexten uit het hoofd te leren?  Uiteraard was ik op contextblindheid getest tijdens het diagnosetraject en hier had ik uiterst slecht op gescoord.  Ik haalde twee voorbeelden uit de test aan en vermeldde nog een frappante derde,  waarbij ik als tiener aan het begin van het nieuwe schooljaar naar de Inno was gefietst met een lijstje van spullen die de leraars hadden gevraagd om mee te brengen.  Ik vond niet meteen terug wat ik zocht, tot ik plots een mandje op de grond zag staan waarin gewoonweg álle spullen lagen van het lijstje.  Geweldig !  Ik haalde de spullen eruit en legde ze in mijn eigen mandje, tot een leerlinge van een parallelklas met een ongelofelijk verbaasd en ontzet gezicht me vroeg om uit haar mandje te blijven.  Schaamte !  Ongelofelijke schaamte heb ik toen gevoeld.  Hoe kon ik dat nu niet gezien hebben?

Na mijn relaas was de psychologe het er mee eens dat ik contextblind was.

“En heb jij dan een vriend?” wou ze toen weten.

“Ja” antwoordde ik, op mijn hoede.

“Zeg eens”, zei ze schalks en met een grote grijns.  “Hoe is het verleidingsspel bij jullie dan verlopen?”

Van niet-autist naar contextblinde naar rariteitenkabinet.  Ja, dit liep echt wel héél lekker.

Ik ontweek de vraag en probeerde mezelf te kalmeren in de wetenschap dat deze dame – althans volgens wat ik gelezen had – zeer bekwaam leek te zijn op het gebied van neurofeedback en dat was toch hetgeen waarvoor ik hier was.  De randanimatie moest ik er dan maar bijnemen, hield ik mezelf voor.  Tenslotte was ze nog jong en bovendien alleraardigst. Zelf vertelde ze over haar jarenlange relatie met een jongeman met autisme en over de soms grappige misverstanden die dit al eens met zich had meegebracht.  Ondertussen kreeg ik een kapje met sensoren en contactgel op het hoofd geplaatst om de eerste meting aan te vatten.

Na twee metingen, eerst met open, dan met gesloten ogen, kwam aan het licht dat mijn angst- en waakzaamheidsgebied inderdaad opvallend geactiveerd werden zodra ik de ogen sloot, wat consistent bleek te zijn met de vermoedens omtrent de PTSD en de slechte slaapkwaliteit.  Er werd in onderling overleg beslist om de therapie aan te vatten en ik kreeg een heel uitgebreide uitleg omtrent de te verwachten resultaten en de tijdelijke bijwerkingen, in het bijzonder de emotionele reacties die zouden kunnen optreden evenals veelvuldige nare dromen.  Ik had dan wel lang moeten wachten, er werd in ieder geval niet naar de tijd gekeken toen ik zelf aan de beurt was, wat ik wel kon appreciëren.

“Waarschuw alvast je vriend dat je binnenkort waarschijnlijk niet zo’n fijn humeur zal hebben.  Hij is in ieder geval welkom hier indien hij daarbij hulp nodig zou hebben”.  Ze drukte me herhaaldelijk op het hart dat ik haar op elk moment mocht contacteren als ik het moeilijk had.

Ze opende haar agenda om de volgende vier afspraken te boeken. Ik opende mijn portefeuille die gillend probeerde te ontsnappen.

“Zeg eens”, herhaalde ze, nog steeds nieuwsgierig.  “Hoe is het verleidingspel nu verlopen?”

Nee, hier ontkwam ik niet meer aan, dat was me onderhand duidelijk.

vervolg zie Freud overtroffen

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

5 thoughts on “Flabbergasted

  1. Johan K. says:

    Sjonge, jonge, wat een cliff hanger. Fijn dat je een aantal voorbeelden van contextblindheid klaar had liggen, dat geeft je tenminste wat tegenargumenten. Vraag me trouwens af of de juffrouw al van comorbide aandoeningen gehoord heeft. Succes, ik hoop dat je veel kan bijleren over jezelf.

  2. Daniëlle says:

    Amai, wat een ervaring! Die vrouw overschat zichzelf wel in het diagnosticeren met betrekking tot autisme! Frustrerend die onjuiste ideeën over autisme.
    Hopelijk ben je geholpen met de neurofeedbacktherapy.

    • Miss Mockingbird says:

      Tja, zoals IRL gezegd heeft ze vermoedelijk gelijk wat de dissociatie betreft maar de diagnose autisme mag je natuurlijk niet zomaar afwimpelen na vijf minuten babbelen.

  3. Lieve De Bie says:

    ik ben even flabbergasted als jij. Ongelofelijk ! Onwetendheid over hoogfunctionerende vrouwen met ASS is blijkbaar een zeer ernstig probleem.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.