Het plastische brein

vervolg van Gesjareld

Nadat ik thuis m’n wonden had gelikt, schraapte ik al mijn moed bijeen waarop ik Google naarstig liet zoeken naar een psychiater die ook gespecialiseerd was in autisme, een combinatie die niet bepaald vanzelfsprekend is.  Veel keuze had ik echter niet, ik moest (en wou) vooruit.

Een van de eerste zielenknijpers die op het scherm verschenen, bleek vlak om de hoek te wonen (dat kwam ook wel omdat ik mijn zoekfunctie op ‘vlak-om-de-hoek’ had ingesteld). Helaas vond ik op zijn website geen informatie terug die liet uitschijnen dat hij ooit van autisme had gehoord.  Bij hem kon je wel terecht als je stemmen in je hoofd hoorde en het deed me plezier te ontdekken dat er iets bestond waar ik géén last van had.

Een andere peut bleek verbonden te zijn aan een centrum dat onder andere gespecialiseerd was in autisme, maar hijzelf hield zich echter, aldus de website, voornamelijk bezig met de behandeling van ADHD, middels neurofeedbacktherapie. Enig zoekwerk leerde me dat dit een beproefde methode is die gebruik maakt van de plasticiteit van de hersenen, oftewel het vermogen van je brein om te veranderen op basis van onder andere je gedrag.  Ik had hierover eerder ook al een TED-talk gezien en geloofde sterk in de kneedbaarheid van de hersenen.

Toen ik me verder verdiepte in het onderwerp zag ik dat de therapie zeer efficiënt bleek te zijn bij slaapstoornissen en PTSD (post-traumatisch stress syndroom).  Mijn coach had eerder al aangehaald dat mijn vermoeidheid atypisch was en niet BO gerelateerd leek te zijn, maar bijna zeker veroorzaakt werd door de erbarmelijke slaapkwaliteit die ik ontwikkeld had na een bijzonder traumatiserende jeugd.  Aanvankelijk zag ik maar weinig graten in haar verhaal maar naarmate de gesprekken vorderden, kwamen meer en meer puzzelstukjes op hun plaats te liggen. Meer dan twintig jaar lang had ik geleefd als een zombie door het extreme slaaptekort. Van een sociaal leven was amper sprake geweest. Er waren meermaals momenten geweest dat ik zowat zeventig uur aan een stuk zonder slaap had doorgebracht, omdat ik ’s nachts met wijd opengesperde ogen naar het plafond had liggen staren, niet meer in staat om de oogleden te ontspannen, niet meer in staat om nog na te denken, niet meer in staat om een pink op te tillen. Ik herinner me nog dat een familielid me op latere leeftijd vertelde dat ik er als tiener als een drugsverslaafde had uitgezien, terwijl ik nooit wat had gebruikt, zelfs geen sigaret. Uiteindelijk werd alles wat met slapen te maken had, geassocieerd met angst.

Nadat de bevindingen van de UZ artsen in dezelfde richting wezen en finaal ook nog enkele van mijn praatgroepmadammen me duidelijk maakten dat ik geen flauw benul leek te hebben van de impact van mijn verleden – ik wist gewoon niet beter – begon het eindelijk te dagen. Mijn leven was puur overleven geweest en tot op vandaag heeft dit nog altijd een grote impact op de kwaliteit van mijn slaap en bij uitbreiding mijn energiepeil.

Na veel wikken (van aanbieders) en wegen (van mijn portemonnee) besloot ik om met de therapie te starten in een gespecialiseerde praktijk niet ver uit de buurt. Vol verwachting telde ik de dagen af tot wanneer het intake-gesprek zou plaatsvinden …

vervolg zie Flabbergasted

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

2 thoughts on “Het plastische brein

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *