Alzheimer

’n zeer kort verhaaltje

“Mag ik de verwarming afzetten?” hoorde ik Watson deze morgen roepen terwijl ik op mijn gemak op ‘t gemak zat.

We hadden net ons ontbijt verorberd – een lekker geurig stokbroodje vers uit de oven, voorzien van vegetarisch broodbeleg en wat gezonde groensels daarop – en waren van plan om de boom in onze tuin die daags voordien het loodje had gelegd, verder te verzagen tot iets handzamere stukken.

“Doe maar”, antwoordde ik, aangezien het zonnetje ondanks de koele bries vrolijk doorheen de glaspartijen van onze woning straalde wat al gauw een broeikaseffect veroorzaakt.

Toen we uiteindelijk paraat waren om de robuuste, doch gevallen den te lijf te gaan, gewapend met handschoenen, boomzaag, takkenschaar en kruiwagen, vroeg ik aan Watson of hij de verwarming uiteindelijk uitgezet had.

“Ge weet toch dat als ik iets zeg, dat ik dat dan doe?” reageerde hij verbaasd.

“Ja, maar ge zegt de laatste tijd toch zelf dat ge Alzheimer aan het krijgen zijt?”

“Ik kan me niet meer herinneren dat ik dat gezegd heb.”

Hmmm.  Misschien kan ik die gloednieuwe kettingzaag toch maar beter laten verdwijnen…

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.