Gesjareld

Een walm van sigarettenrook daalde over me neer toen de elegant geklede dame naast me kwam zitten.  Even later trok de keurig uitziende man bezijden haar zijn neusinhoud met volle kracht naar omhoog, vergezeld van een snorfgeluid om u tegen te zeggen. Ik keek geïrriteerd naar mijn smartphone. Tien uur vijfendertig.  Nog even.

Na zes maanden burn-outbegeleiding had mijn coach me laten verstaan dat mijn blijvende vermoeidheid toch wel heel atypisch is, waarop mijn huisarts me had doorverwezen naar de dienst interne geneeskunde van het universitaire ziekenhuis. “Daar zullen ze jou wel eens grondig binnenstebuiten keren!”

“Snooorrf!!”  Andermaal werd een zee van bacteriën naar hogere sferen gebracht.

“Mevrouw Peeters ?” klonk het in de lange gang, die als wachtzaal dienstdeed.  Mevrouw Peeters volgde de jongeman die haar naam zonet geroepen had naar het dokterskabinet.  Er waren heel wat assistenten aan de slag waardoor de patiënten aan een stevig tempo bediend werden.

“Snoooooorrf!!”

Nog even.

Wat verderop zat een bejaarde dame smerig te hoesten.  Laat maar komen, grietje, dat kan er nog wel bij, dacht ik gelaten.

De verpleegster van de dienst bloedafname riep de naam van de volgende patiënt.

Meneer De Wachter”, verbeterde de man haar vergissing met een grijns.

“Reuchel!!  Reuchel!!” fluimde het oudje daarop.

“Mevrouw, kunt u alstublieft uw hand voor uw mond houden!” zei iemand boos, terwijl de man met het lekkende reukorgaan ditmaal een opvallend jammerend geluid maakte bij zijn zoveelste godverdomse snorf.

Geërgerd duwde hij een zakdoek tegen zijn neus en ik bedacht me plots dat er waarschijnlijk meer aan de hand was dan een simpele verkoudheid.  Bijna dertig jaar geleden had ikzelf namelijk op exact dezelfde manier met frustratie gejammerd toen het waterig snot dag in dag uit met liters – of zo leek het toch – uit mijn geradbraakte kop droop, waarop ik ten langen leste katoenen watten in mijn neusgaten propte om toch tenminste voor even mijn beide handen vrij te hebben.  Een half jaar en circa duizend zakdoeken later had mijn toenmalige huisarts, na vele onzinnige antibioticakuren, eindelijk begrepen dat ik geen infectie had maar een hevige allergie.

Meteen voelde ik sympathie voor de onfortuinlijke man.  Een beetje inzicht kan wonderen doen.

Rond halftwaalf hoorde ik tot mijn grote opluchting mijn naam weerklinken. Ik volgde de jonge dokter naar het kabinet, helemaal klaar om mijn ingewanden protestloos op de onderzoekstafel te werpen.  Ik beantwoordde gehoorzaam de uitvoerige vragenlijst, liet mijn lichaam gewillig bepotelen en wachtte geduldig op het verdict dat dra zou vallen, na het geheimzinnige overleg tussen assistent en professor.

Uiteindelijk bleek niets te wijzen op een lichamelijke aandoening. “We vermoeden dan ook dat jouw fysieke klachten een psychische oorsprong kennen en stellen voor dat je contact opneemt met een psychiater die ook kennis heeft van autisme”.

Een watte? Ik voelde me compleet gesnorft, gereucheld en gesjareld en ik zocht, eenmaal thuisgekomen, steun bij mijn praatmadammen.  Een dag later was ik dan ook weer op en top strijdvaardig en klaar voor plan B.  Of was het nu plan C?  Of T ?  Z ?

vervolg zie Het plastische brein

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

4 thoughts on “Gesjareld

  1. Eleonora says:

    Je schrijfstijl is echt super leuk om te lezen, zeer beeldend.
    Je verhaal daarentegen is verschrikkelijk om te lezen! Wat voor dokter is me dat zeg!
    Ik hoop dat je toch een antwoord vind op jouw probleem.

    • Miss Mockingbird says:

      Strikt genomen zal hij wel gelijk hebben, maar het kwam wel redelijk hard aan. Maar niet getreurd ! Plan X gaat vanaf morgen in uitvoering 😉 .

    • Eleonora says:

      Geen probleem. Just stating the truth 😉
      En het is zeer motiverend te lezen dat je niet bij de pakken blijft zitten. You go girl!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *