Orchidee

 

Toen onze kennissen, een koppel met twee kinderen, vorig jaar op bezoek kwamen, hadden ze een leuk cadeautje meegebracht: een mooie, blikken doos – ik ben zot van die dingen – met chocoladen eitjes erin – ik ben zot van die dingen.

“Er zitten ook échte centjes tussen de snoep”, benadrukte de vrouw, in de hoop dat ik zou begrijpen dat dit bedoeld was ter ere van onze nieuwe stek.  Het oneetbare feit ging echter volledig aan mij voorbij aangezien mijn verslaafde zelve onmiddellijk het beeld van chocoladen munten voor ogen kreeg. De vrouw leek zich wat te verbazen over mijn magere reactie. “Het zijn échte centjes, hé, Mary, die mag je dus niet opeten”, knipoogde ze. Een welopgevoede mens bedankt zijn gasten op zo’n moment voor de gift, maar in gedachten was ik reeds kleingeld aan het verorberen en ik was ‘vreemd’ genoeg (zoals gewoonlijk dus) niet meer in staat tot het bijstellen van het foutieve beeld dat in mijn hoofd was geplant.

 

 

Toen ik na hun afscheid, gulzig naar chocolade, het presentje openmaakte,  zag ik dan ook tot mijn verwondering dat er echt geld tussen de eitjes zat. Mijn euro begon langzaam maar zeker neder te dalen tempo veertje-richting-aarde. Miljaar, waarom is mijn brein ook altijd zo traag van begrip bij sociale interacties? Het schaamrood steeg me naar de wangen en ik stuurde alsnog een mailtje om hen te bedanken.

Van het geld kocht ik onze allereerste vensterbank-orchidee, iets waar ik al lang van droomde en waar we nu eindelijk plek voor hadden, en ik was wekenlang, zoniet langer, in vervoering geweest van haar prachtige vertoning, tot ze op een dag haar elegante bloemen afwierp en me verweesd achterliet. Uiteraard zou ik haar liefdevol verzorgen in de hoop op een spoedige wederopstanding

Die bleef echter uit. Ik begreep er niets van. Tweemaal per week kreeg ze een verfrissende douche met stromend water en wekelijks mocht ze genieten van een wellnessbadje vol nutriënten.  Daarop hadden zich nieuwe, sterke bladeren ontwikkeld en begonnen de vele wortels elkaar te verdringen, waarop ze gehuisvest werd in een grotere, speciaal voor orchideeën bedoelde doorzichtige pot, gevuld met schors, geen aarde, precies zoals het hoorde.  Maar van nieuwe bloemen was er, zelfs na vele maanden, nog helemaal geen sprake.

Teleurgesteld ging ik te rade bij het wijde web, dat me vertelde dat orchideeën van nature in armzalige omstandigheden opgroeien en maar beter niet te veel voedsel toebedeeld krijgen. Met een groot schuldgevoel – moet ik haar nu echt uithongeren? – zette ik mijn kale huisgenoot op een streng dieet, maar tot mijn grote verrassing groeide er al gauw een nieuwe bloemstengel tussen de bladeren uit.

En ziedaar!  Een paar dagen geleden is de eerste bloem opengegaan, een prachtexemplaar wier geboorte met chocolade gevierd zou moeten worden, ware het niet dat ikzelf ditmaal ook op een streng dieet sta.  Ben benieuwd wat voor een schone blomme daar zal van voortkomen 😛 .

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *