Helemaal klaar voor !

‘n verhaaltje uit de oude doos

Urenlang had ik voor de spiegel staan oefenen en ik – zeventienjarige, of zoiets, puber – meende dat ik er nu wel helemaal klaar voor was. Vanaf heden zou ik ook gewoon ‘spontaan’ goeiedag kunnen zeggen tegen wildvreemden, net zoals neurotypicals dat deden.

Mijn Theory of Mind was zoals bij vele autisten niet bepaald sterk ontwikkeld. Ik had amper besef van het feit dat andere mensen heel andere gedachten hadden dan ik, laat staan eigen emoties, en tijdens de schaarse momenten dat ik het toch had, kwamen mijn stuntelige spiegelneuronen vaak niet verder dan standje pokerface. Mijn sociale score lag dan ook ver onder het vriespunt. Maar thans begon mijn nieuwe leven!

Een tijdje na deze intensieve praktijklessen was ik te voet op weg naar een afspraak. Ter hoogte van de kasseiweg achter het station waar straks, bij valavond, de straatmadeliefjes de duisternis zouden opfleuren, was het nu erg rustig. Geen mens te zien. Of toch? Daar kwam in de verte een keurig geklede man met aktetas aangewandeld. Zou ik? De deugddoende zonnestralen lieten mijn zelfvertrouwen stijgen naar ongekende hoogten. Ja, ik zou!

Ik herhaalde zorgvuldig de aangeleerde mantra: niet te luid praten, niet te stil praten, niet te weinig glimlachen, niet te veel glimlachen en zeker niet stoppen, maar gewoon blijven stappen. Het was een hele coördinatie.

Naarmate het heerschap dichterbij kwam – een kleine, tengere dertiger – ging mijn hartslag evenredig de hoogte in. Nu zou het gaan gebeuren!  Mijn plan faalde jammerlijk.  Op het moment dat we elkaar zouden kruisen, stopte ik namelijk met stappen. Zo ook de man. Ik glimlachte breed. Hij glimlachte breder. Ik zei vriendelijk goeiedag. Hij greep mijn achterwerk vast. WTF?

Dit stond helemaal niet in het script! Terwijl mijn glimlach ongeduldig wachtte op nieuwe instructies van een brein dat nu op volle rekenkracht draaide, lachte de man verlangend terug. Goddammit, kieken, stop dan toch met glimlachen! bedacht ik me plots, waarop ik prompt mijn vrolijke blik inruilde voor grote verontwaardiging. De man keek verbaasd terug. Sla hem! dacht ik vervolgens. Hij heeft verdomme ongevraagd aan je kont gezeten! En dus haalde ik uit zo hard ik kon, waarop de frêle billenknijper achteroverviel in de goot en verbouwereerd stamelde om hem asjeblieft met rust te laten.

Behoorlijk overstuur wandelde ik met snelle tred verder, me afvragend wat er zonet in godsnaam gebeurd was. Het zou nog een kwarteeuw duren vooraleer ik het door had …

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

5 thoughts on “Helemaal klaar voor !

  1. Lieve De Bie says:

    Jij schrijft echt wel goed hoor ! Alle verhalen bundelen en publiceren in een boek zou zeker succes hebben bij iedereen die met autisme in contact komt.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *