Help! Mensen!

op oudejaarsochtend …

“Watson, ziet gij dat nu ook? Er staan precies mensen op onze oprit. Die gaan toch niet aanbellen, hé …”

We waren op de terugweg van de ochtendwandeling met Fred en Ginger en kwamen net onze straat ingewandeld. In de verte stond een groepje mensen in donkere kledij wat te draaien en te keren.

“Als het maar weer geen Jehova’s zijn!” zei ik lichtjes in paniek, terwijl het al jaren geleden was dat we hen nog gezien hadden. Maar trauma’s vergeet men nooit. Ik herinner me nog levendig die keer – zelfs al is dat dan meer dan vijfentwintig jaar geleden – dat één van hun aanhangers me gedurende drie uur probeerde te hersenspoelen aan onze voordeur: “Kijk juffrouwke, volgens die zogenaamde theorie van Darwin zijn mensen afkomstig van vissen. Ge begrijpt toch ook dat dat niet kan kloppen.”  Gij komt hier nie binnen, vrind.

“Het is zaterdag, schat. Dan komen de Jehova’s niet”, probeerde Watson me gerust te stellen.

“En gij denkt dat? Ik vertrouw die mannen voor geen haar”, zei ik. Ik verdacht hen ervan om zelfs bij dit vriesweer de leer van Jezus te willen brengen.

“Laat ons gewoon wat trager stappen tot ze weg zijn”, vervolgde ik. “Kijk! Er hangt precies iets aan ons Ginger haar kont!” Elk excuus was goed om onze pas te vertragen, of nog beter, te stoppen. We staarden zorgvuldig naar het ding dat aan Ginger’s achterste hing, ’t was een pluisje.

“Moet ge nu echt geen plaske doen, bobbekes?” vroeg ik, in de hoop de vertraging nog wat te rekken. Neen, Fred en Ginger moesten nu niet plassen. Uiteraard.

We stapten met lichte tegenzin verder en passeerden, ter hoogte van de oprit van de buren, het groepje, dat bestond uit enkele mannen, vrouwen en kinderen.  Ze schonken ons een uiterst vriendelijke goeiedag – ’n gekende strategie van door de wol geverfde Jehova-klantenwervers.

Vijf minuten na onze thuiskomst ging de bel. Het was het groepje van daarnet. Of de kinderen nekeer mochten zingen alstublieft. ’t Zijn nieuwjaarszangers! Godzijdank!

“Natuurlijk moogde gijlie nekeer zingen!”  riepen Watson en ik verrukt.

En zo kwamen er die dag nog enkele volstrekt onschuldige kinderen, gechaperonneerd  door hun overbezorgde en verkleumde ouders, hun lied ten berde brengen, waarop ik mijn allerlaatste schaamte van 2016 afkocht met lekkere snoep.

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

5 thoughts on “Help! Mensen!

  1. Dennis says:

    Naar het schijnt nodigde mijn grootvader de getuigen van Jehova altijd uit om binnen te komen en begon hij HEN de les te spellen! Geen idee hoeveel hij er bekeerd heeft. Of een trauma voor het leven bezorgd … 🙂

    • Miss Mockingbird says:

      Oh ow, je grootvader heeft zichzelf waarschijnlijk op hun zwarte lijst gepraat … 😆

  2. Witu says:

    Ik heb ooit drie sessies met hen doorgebracht, vooral uit nieuwsgierigheid. Ik denk dat ze bijna overtuigd waren dat ik een perfecte kandidaat was, met als gevolg dat de teleurstelling eens zo groot was… Ik heb ze nooit meer terug gezien! Zou je op één of andere manier een adreswijziging op die zwarte lijst kunnen doorgeven? 😉

  3. Nadine says:

    When I lived in Scotland I met two Mormons in the street one day. I was on my way home and they were looking for victims to harass (*smile*). So, at first I was wary, but it turned out that they were also happy to encounter a fellow American. We had an enjoyable conversation for several minutes. Only occasionally would the older of the two interrupt with some religious nonsense. Mostly we raved about the beauty of Scotland and laughed about some of the funny ways of the locals.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *