Van God los

’n verhaaltje uit de oude doos

Van God los

Laat nu toch die God los
Er is niemand in de kosmos
’t Is zonde van de tijd

Monza

Er waren geen goddelozen.  Als kind wist ik niet beter dan dat God deel uitmaakte van ieders bestaan, en zo was het goed, of toch tenminste duidelijk.  God was alomtegenwoordig en ik stelde me geen vragen over Zijn Wonderlijke Whereabouts. Per slot van rekening liep Sinterklaas ook gewoon met zijn schimmel over de daken en vlogen er met Pasen klokken door het luchtruim.  Dat was allemaal heel normaal.

Toch boezemde Zijn Toorn me bovenmatige angst in.  Als een schichtig vogeltje bewoog ik me door het leven, zorgvuldig elke handeling vermijdend die als vloekwaardig bestempeld kon worden.  Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld.

Ik hield me strikt aan de regels en mijn rigide, autistische brein verwachtte net hetzelfde van Hem.  Logisch, het waren immers Z’n eigen geboden, daaromtrent moest Hij wat mij betrof niet schijnheilig wezen.

Op een goeie dag ontstond er een eerste barst in wat tot nog toe een onverstoorbare devotie was geweest.  Ik was op bezoek bij mijn buurjongen en samen speelden we een spelletje aan de tafel in de veranda.  Alles verliep geheel peizig, vredig en zondeloos.  “Godverdomme!!!” riep de buurjongen plots, waarop ik een acute hartverzakking kreeg.  Besefte die brutale vlerk wel wat voor een onheil hij over zich had afgeroepen?

“God zal u doodbliksemen!” riep ik verschrikt en ik schoof mijn stoel wat verder op.  Tenslotte zat ik slechts een halve meter van het kwaad vandaan.  De buurjongen lachte me uit om zoveel goedgelovigheid en begon daarop te vloeken als een ketter.  Ik keek angstig omhoog naar de glazen koepel en smeekte God om goed te richten.  Wees gegroet, Maria, vol van genade, wuzzewuzzewuz….

Ik wachtte in doodsangst het gebeuren af.  Er gebeurde helemaal niets.

“Ziet ge nu wel?” lachte de vlerk.

Ik was zwaar verontwaardigd en teleurgesteld in God’s gedrag.  Als je Hem al niet meer kon vertrouwen, wie dan wel?

Zo verloor ik langzaamaan mijn geloof in God en tegen de tijd dat ik mijn plechtige communie zou doen, was ik reeds gemuteerd in een afvallig schepsel.  Door Zijn Schuld, door Zijn Schuld, door Zijn Grote Schuld.

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

4 thoughts on “Van God los

  1. Dennis says:

    Ik heb die “voor wat hoort wat” relatie met God ook altijd vreemd gevonden. Het is een soort wereldse visie die uitgevonden is om mensen in grote getale te manipuleren. Met spiritualiteit heeft het weinig te maken. Geloof moet in mijn ogen bevrijdend werken, niet betuttelend.

    • Miss Mockingbird says:

      En ik zat toen ook nog eens op een nonnenschool (basisschool voor meisjes) … Daar werd zelfs een lijn op de speelplaats getrokken, waar we achter moesten blijven. Op de manier konden de vroegrijpe juffers (daar was ik in ieder geval niet bij) niet tot aan het hek komen om met de jongens te praten. Zonde, volgens de juffers. Zondig, volgens de nonnetjes.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.