Heel grappig, dokter …

‘n verhaaltje uit de oude doos …

“Dokter, waarom ben ik altijd zo moe?  Ik heb geen leven op die manier.”

Er weerklinkt een diepe zucht.  Zijt ge daar weer, zaag.  “Ik weet het ook niet, maar luister, ik heb gisteren toevallig een zéér interessante lezing gevolgd over iets nieuws, coeliakie.”

Iets ‘nieuws’, denk ik geïrriteerd.  Coeliakie werd al een eeuwigheid geleden ontdekt, maar heeeeeeeey, ik ga hier toch niet de geïnformeerde patiënt uithangen, zeker? “Dokter, coeliakie werd reeds getest in mijn bloed met negatief resultaat.  En aangezien mijn stoelgang normaal is, is er verder geen reden om aan te nemen dat ik coeliakie heb.”

“Jamaar, ik heb hier nu allemaal geen tijd voor want ik moet sebiet naar een vergadering!  Ik zal u een briefke schrijven voor een coloscopie.  Dan kunnen ze een biopsie nemen van uw darmen en dan zien we nog wel.”

Enkele weken later schotelt een verpleger me vier liter laxeermiddel voor.  Gelukkig krijg ik mentale steun van een sympathieke dame die hetzelfde lot zal ondergaan.  Samen drinken en keuvelen we erop los als zaten we in een gezellig stamineetje.  Terwijl zij tussendoor vlotjes leegloopt, blijft mijn buik er echter onbewogen bij.

Twee uur later kijkt de verpleger met ongeduld naar mijn zwangere pens die nu elk moment kan gaan knappen: “Zijt ge al kunnen gaan?”

“Helaas…”

De planning is strak en voor ik ‘kak’ kan zeggen, wordt een liter lauw water in mijn achterwerk gegoten.  Twintig seconden later zit ik volop te flushen en nog eens vijf minuten later lig ik op mijn linkerzij te staren naar een groot scherm waarop ik mijn blote billen in detail kan observeren.  Terwijl de anesthesist een naald in mijn arm plant, neemt de chirurg een lange, dunne slang ter hand met aan het uiteinde een verlichte camera.

“We gaan eens kijken. Niet verschieten !”

Mijn lichaam maakt een sprong en trekt zich spontaan terug van de ongenode gast.  “Madammeke is dat precies niet gewoon?” lacht de chirurg.

“Wat wilt ge, dat is een uitgang, geen ingang”, repliceer ik.  Het stelt me gerust dat het sarcasme zelfs zonder kleren spontaan in me blijft opborrelen.

Terwijl de camera mijn ingewanden verkent, vergeet ik al het ongemak en kijk ik verbaasd en gebiologeerd naar het scherm.  Mijn darmen zien er werkelijk prachtig uit en ik ben opgelucht dat de biopsie zal kunnen doorgaan.

“Vertel eens, waarvoor zijt ge hier?”  De chirurg had de verwijsbrief van mijn huisarts duidelijk niet gelezen.  Ik beantwoord zijn vraag.

De man schatert het uit: “Hahahahaha!  Coeliakie wordt toch helemaal niet met een coloscopie getest?  Dat moet via een een gastroscopie gebeuren.  Hahahahaha!”

Een maagonderzoek? Het duurt even tot deze bizarre situatie tot me doordringt. “Euh, is dit onderzoek dan nog wel zinvol?, hoor ik mijn preutse zelve plotseling vragen, in de hoop me zo snel mogelijk onder de aangekleden te kunnen begeven.

“Bwah, ge ligt hier nu toch, we kunnen er maar evengoed aan beginnen, hé.”

Katsjing!  De zoveelste aanslag op de Belgische Sociale Zekerheid.  En nog voor ik iets kan zeggen, voel ik mezelf heel slaperig worden, net zoals mijn huisarts zich gevoeld moet hebben tijdens die zéér interessante lezing.

 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

7 thoughts on “Heel grappig, dokter …

  1. Danielle says:

    Dokters, vooral specialisten, dat maakt de draak in me los 😉 (Ik lees je verhaaltjes niet in de volgorde). Al zo vaak op dokters gestoten die het niet wisten, me lieten weten dat ik iets aan mijn stress moest doen ( hoe dan!???), me het gevoel gaven dat ik schuld had aan mijn eigen problemen. Na meer dan 10 jaar psychotherapie… Nu eindelijk sinds een paar jaar een handvat door de diagnose.

    En hihi je verhaaltjes zijn verslavend: had eigenlijk al moeten opstaan, maar zit lekker in bed te lezen.

    • Miss Mockingbird says:

      Over die zogenaamde ‘specialisten’ kan een mens inderdaad vele drakenverhalen vertellen 👹. Hopelijk helpen mijn verhaaltjes wél tegen de stress 😁. Ze lijken me in ieder geval een veilige verslaving 😉.

  2. Dennis says:

    “Dokter, waarom ben ik zo moe?”

    “Dat zit allemaal in je hoofd, er is fysiek niks mis met jou!”

    Maanden later. Burn-out, depressie, angststoornis. Opname in psychiatrie:

    “Vertel eens, wat scheelt er? ”

    “Ach, dokter, het zit allemaal in mn hoofd. Ik heb dringend psychologische hulp nodig!”

    “Ja, dat zegt gij! Maar we gaan toch eerst eens onderzoeken of er niks fysiek aan de hand is.”

    Mind. Blown. 😀

    • Miss Mockingbird says:

      Kijk Dennis, in de opleiding Geneeskunde bestaat er een vak genaamd: Hoe ga ik om met mijn patiënten?

      Zegt een patiënt wit? Dan zeg je zwart.
      Zegt een patiënt zwart? Dan zeg jij wit.

      Vind je de oorzaak van het probleem? Dan ben jij een geweldige dokter.
      Vind je de oorzaak van het probleem niet? Dan is jouw patiënt een hypochonder. En vergeet er niet bij te zeggen ‘dat het tussen zijn oren zit’. Daar worden ze gek van, waardoor je alsnog gelijk krijgt :-).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.