Brievenbakskes

‘n verhaaltje uit de oude doos …

“Miss Mockingbird, waarom hebde gij brievenbakskes besteld!!?”

De directeur was kordaat mijn kantoor binnengestapt.  Pas aangeworven, verkeerde ik in de naïeve veronderstelling dat het mij als hoger kaderlid toegestaan was om geheel zelfstandig vijf brievenbakjes te bestellen teneinde mijn bureau te fatsoeneren.

Nu ja, geheel zelfstandig was mijn aankoop niet geweest, aangezien alle bestellingen finaal dienden goedgekeurd te worden door de directeur.  Ik maakte me geen zorgen.  Het ging tenslotte om een armzalig bedrag.

“Euh, om de papieren op mijn bureau wat te fatsoeneren?”, antwoordde ik.

“Zijt ge gaan kijken of er nog bakskes zijn?”

Ik wist dat de directeur gesteld was op zuinigheid: “Jaja!  Ik ben naar het magazijn geweest en ze hebben me daar verzekerd dat er geen brievenbakskes in voorraad zijn.”

“Ik bedoel of ge in het bedrijf zijt gaan rondkijken of er nog lege bakskes zijn …”, klonk het lichtjes geïrriteerd.

“Euh?  Rondkijken in het bedrijf?”, reageerde ik verbaasd.

“Awel ja, ik heb al eens een leeg brievenbakske gezien in een kantoor.  Ge moet uwen toer doen om te kijken of er nog ergens lege bakskes zijn”, zei de directeur ferm.

“Maar misschien was dat bakske toevallig leeggemaakt en heeft die persoon dat nog nodig?  Ik kan dat toch niet zomaar meenemen?”

“Miss Mockingbird, nu niet moeilijk doen!  Ge weet zeker niet wat dat allemaal kost?”

“Twee euro per bakske”, briefte ik prompt.  “En vindt ge dat nu niet wat duur om iemand te laten rondwandelen op zoek naar een bakske van twee euro?”, antwoordde ik geheel pragmatisch en zonder enig spoor van sarcasme (dat is een leugen).  Het was tenslotte een groot bedrijf.

“Luister, het is nu goed voor één keer omdat ge nog maar pas in dienst zijt, maar in het vervolg wil ik dat ge eerst toestemming komt vragen voor ge nog iets bestelt.”

“Ja, meneer de directeur.”

“Nog een prettige dag, Miss Mockingbird.”

Enkele dagen later ontving ik de kostbare kleinoden.  Ik stalde ze netjes uit op mijn bureau en propte ze meteen vol met papieren.  In het leven kan je niet voorzichtig genoeg zijn.


De aanblik van wederom een gevuld bakje werd Eliott te veel …


 

Geef me een like en ik blijf schrijven, geef me geen like en ik blijf ook schrijven ;-).  Likes zijn volledig anoniem :-).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.