Welkom !

Welkom op de blog van Miss Mockingbird (een prettig gestoorde vrouw met autisme) waar jullie kunnen genieten van aardige en eigenaardige, waargebeurde, persoonlijke verhalen, soms sarcastisch, dan weer met een ernstige noot. Hou je vooral niet in om iets leuks te schrijven bij de comments :-).

Ben je nieuw hier? Lees dan eerst de spelregels en mijn persoonlijk verhaal.

Wil je graag deze blog op de voet volgen?  Ga dan naar het menu of de widgetbalk en schrijf je in bij WORD EEN VOLGELING. Je krijgt dan een melding van elke nieuwe blogpost.  Je kan me ook volgen op mijn Facebookpagina.

 

Veel leesplezier!


Werkt deze website niet goed op jouw toestel?  Geef me dan een seintje op info at missmockingbird dot be.  God zal het u lonen!

De grote uittocht

Dit verhaal is niet geschikt voor gevoelige mannen. U weze gewaarschuwd!

Na de feestelijke uittocht van het voorbije jaar gebieden de sociale regels me om aan al mijn lezers (de volle twee man en een paardenkop) een spetterend, gezond, liefdevol en succesvol jaar toe te wensen. Maar verdomme, ik ben moeder Teresa niet!

Continue reading

De klank van een ladder

Kort na de adoptie van Fred, nu meer dan drie jaar geleden, hebben we het voorgoed opgegeven om onze vloertegels proper te houden. Niet dat zij daarvoor wél spic en span waren, maar nu hebben we tenminste een excuus, nietwaar. Het is een wonder hoeveel modder zelfs een kortharige hond naar binnen kan sleuren. En nu er volop ingrijpende straatwerken aan de gang zijn, stijgt de hoeveelheid ongewenste drab met de minuut.

Continue reading

Jehova’s koekjes

 

Vandaag stonden er nog eens Jehovagetuigen aan de deur en dat was een eeuwigheid geleden. Om dat laatste was ik niet rouwig, maar waar moet een mens op den duur nog over schrijven, nietwaar. Tenslotte mag je een gegeven muze nooit in de bek kijken. Ditmaal waren het twee ongechaperonneerde dames van middelbare leeftijd. Zelfs jehova’s gaan met hun tijd mee. Het is nog even wachten tot ook de kinderen uitgezonden worden, met hun lieflijke oogjes en hun bommengordels. “Ik raad jou ten zeerste aan om meteen vijftien exemplaren van De Wachttoren te kopen”, zei het kind, al wijzend naar z’n explosieve middel. Ik verzin maar wat.

Continue reading

Google transleert!

Liefste lezertjes,

Een Amerikaanse penvriendin van mij, soit, de énige penvriendin die ik heb – hoewel er geen pen meer aan te pas komt behoudens de jaarlijkse papieren greeting cards – volgt mijn blog op de voet. Door haar zeer gebrekkige kennis van het Vlaamsch – zij voelt zich niet geroepen om aan zelfkastijding te doen – is zij echter gedwongen mijn brouwsels door Google Translate te halen, wil zij enigszins begrijpen waar ik het in godsnaam over heb. Dit loopt echter niet altijd van een leien dakje. Recent kreeg ik namelijk een mailtje van haar waarin ze liet weten hoe de vertaling van mijn blog Wildebras verlopen was.  Die begon als volgt:

Continue reading

Het ontluikende wezen

In 1972 zie ik voor het eerst het levenslicht. Wanneer het wezen in mij voorzichtig ontluikt, zal ik mijn identiteit verliezen. De daaropvolgende decennia weet ik niet meer wie ik ben. Tweeënveertig jaar na mijn geboorte wordt mij voor de tweede maal het leven geschonken na een langverwachte diagnose. Drie jaar later ontdek ik dankzij PRH voor het eerst bewust mezelf. Mijn identiteit blijkt nooit weggeweest te zijn. Ik besta!

Continue reading

Wildebras

Een week of vijf geleden kwam Ginger, onze dwergpinscher, op het lumineuze idee om de kruisbanden van haar rechterknie naar de knoppen te helpen. Daar zaten we niet meteen op te wachten, het was immers nog maar goed een jaar geleden dat de dierenarts ons meedeelde dat haar linkerknie dringend geopereerd diende te worden om erger te voorkomen. Ze woonde toen pas een week bij ons en dat grappige, slungelige puppyloopje van haar bleek een patellaluxatie in de derde graad te zijn. Peperduur, zo’n operatie, maar voor je kind, pardon, hond, heb je alles over, toch? En oh, het is zo’n lief en aanhankelijk beestje. Heel anders dan Fred, onze straathond, die na meer dan drie jaar nog steeds niets moet weten van Watson. Het was voor die laatste dan ook een verademing om kennis te maken met Ginger: ’t was ware liefde op ‘t eerste zicht, langs beide kanten. Sinds die dag springt ze elke avond bij Watsons thuiskomst dolenthousiast in zijn armen en likt ze zijn hele gezicht schoon. Zelf gooi ik daarop slechts een luchtkus naar hem.

Continue reading

Unieke persoon met talent

‘n verhaaltje met ’n overdosis sarcasme

Vorige week las ik het hilarische en ontroerende boek van en over Hendrik Groen, getiteld Pogingen iets van het leven te maken.  Nog in volle euforie bedankte ik de kennis die me deze geweldige leestip had gegeven. Hij antwoordde al lachend dat ik me vergiste van kennis en gaf me in de plaats daarvan de titel van het boek dat hij me wel had aangeraden. Daarin leek hij zich dan weer te vergissen, want ik had nog nooit in m’n leven van dat werk gehoord. Daaruit kon ik drie dingen concluderen: ofwel had hij Alzheimer, ofwel had ik het, ofwel hadden we het allebei. In ieder geval bood geen van deze situaties een prettig vooruitzicht, aldus het boek van Groen.

Continue reading

Winkeldeernis

’n verhaaltje met ’n snuifje sarcasme

Gisterenmorgen ging Watson zoals elke zondagmorgen een stokbrood halen – het leek hem beter om de naam van de winkel hier niet te vermelden (Watson’s motieven daarvoor zijn ondoorgrondelijk) dus ik hou het op ‘een lokale supermarkt met de naam van een boom’, die ik verder gemakshalve de Den zal noemen. Aan de kassa van de Den stond een lange rij wachtenden die er volgens Watson was gekomen omdat er alweer een kersverse deerne de afrekeningen verzorgde. “Er is daar precies een groot verloop van personeel”, zei hij aan de ontbijttafel, terwijl hij een stuk brood wegspoelde met de gebruikelijke één komma zeven liter koffie. Zonder koffie geen leven voor Watson.

Continue reading

Snel afgeleid

’n verhaaltje met ’n snuifje sarcasme

Tijdens het tuinieren, een van mijn favoriete bezigheden, raak ik doorgaans nogal snel afgeleid wanneer een of andere tuinbewoner mijn aandacht trekt, en dat zijn er heel wat.  Vorig jaar merkte ik bijvoorbeeld een grote drukdoenerij op toen ik langs een verdorde boom liep.  Nu ja, het is niet bepaald een gave om een leger knalrode vuurwantsen te spotten op een witte berkenstam. Moeite om zich te verbergen, deden ze geenszins.

Continue reading

Autisme en empathie

Na mijn recente deelname aan een autismepraatavond voor partners in autisme, die helaas veel te snel voorbij was, had ik nog zoveel te vertellen dat ik er een verhaal over geschreven heb. Hierin spreek ik gemakshalve (dat mag je letterlijk nemen) over autisten in plaats van personen met autisme, waarbij het gaat om hoogfunctionerende personen met minstens een normale begaafdheid. Het verhaal is slechts een weergave van mijn eigen gevoelens en soms ongewone ideeën (het blijft tenslotte een persoonlijke blog) en is geenszins bedoeld om de enige, echte waarheid omtrent de werking van empathie bij autisten te verkondigen.

Continue reading

Waterval van ennen

’n emotioneel verhaaltje …

Ik zit tegenover de psychologe en ventileer mijn ongerustheid over de neurofeedbacktherapie. “Ik heb nog niets gemerkt van die emotionele verwerkingsprocessen waarover je sprak”, zeg ik, mijn steeds kaler wordende bankrekening indachtig. “Ook mijn nachtrust is nog altijd niet verbeterd.”

Continue reading